IndexFAQHomepageKalenderGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel| .

First Trial {open}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Acuzio

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 4 months
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: First Trial {open} wo feb 20, 2013 6:01 am

Ietwat aan de depressieve kant strompelde het kleine beertje moedeloos verder. Op deze leeftijd zou hij nog een hele tijd bij zijn moeder moeten zijn. Echter was zij geschoten door mensen. Net nu zij de wereld hadden verpest, moesten ze ook nog iets anders verpesten. Hij kon het zich herinneren als de dag van gisteren. Echter was het al een week geleden.

Acuzio en zijn broertje en zusje liepen enthousiast achter hun moeder aan. Het was een doodnormale dag en Acuzio had zich afgevraagd wanneer ze zouden stoppen met lopen en verder gingen met hun spel. Acaia, hun moeder, keek de welp aan en stopte. Het was een rijk open veld vol met lekker lang gras en kleurige bloemen. Bij sommige bloemen vloog het stuifmeel weg als je er een tik tegen gaf.
Het drietal welpen besprong elkaar en ze probeerden elkaar ten gronde te dwingen. Af en toe gaf mams een speelse inbreng door de welpen met haar poten uit elkaar te drijven zodat ze naar haar stormden. Echter toen ze dat de laatste keer deed, veranderde de stemming ineens. Acaia stond plots snel op en dreef haar welpen naar een struik verderop. Het drietal was zich bewust van het gevaar. Mens, was de geur die er heerste.
Acaia had zich dapper uit de struiken gewaand en waarschuwde het mens. Deze leek er alleen plezier in te hebben en laadde zijn geweer. Zodra hij nog een stap dichterbij zette, was dat de druppen die emmer deed overlopen. Acaia stormde op de belager af en deze loste aardig verrast twee schoten. Eentje gerischt, de ander onopzettelijk. De gerichte kogel raakte de moederbeer en deze stortte dood ter aarde. Het was een meteen fataal schot.
De andere kogel raakte het broertje van Acuzio. Terwijl zij net probeerden te vluchten. Acuzio en zijn zusje Hajagani ontkwamen. De schrik had ze de tijd niet gegeven om te huilen, maar zodra de overgebleven twee welpen veilig waren - naja, zo veilig als kon zonder de bescherming van de moeder - kwam alles door. Het rouwen was echter van korte duur, want de volgende dag, was Hajagani ziek.
"Ik sleep je er wel doorheen." was de belofte aan haar. Acuzio had alles gedaan wat hij kon, maar drie dagen later, werd ze vanuit haar slaap niet meer wakker. En zo stond hij er alleen voor.


Acuzio schudde de herinnering uit zijn kop. Het deed hem zeer van binnen. Een week geleden waren zijn moeder en broertje gedood, en vier dagen geleden was zijn zusje gestorven. En nu? Ergens wilde hij ook dood, maar hij wist dat dat niet de oplossing zou zijn. Hij geloofde heilig in geesten en wist dat de geest van zijn moeder er altijd voor hem was, gevolgd door de geest van zijn broertje en zusje. Hij kon hen niet teleurstellen door zelfmoord te plegen. Hij wilde bewijzen dat de beren alles aankonden. Ook al werd hun hart gebroken.
Acuzio zag een meertje. Het bleek wat groter te zijn dan het eerst leek. Hij rende er naartoe. Hij nam gulzig een paar slokken, niet wetend dat dit water ook giftig zou kunnen zijn door de ramp van kort geleden. Hij stond er niet bij stil en het was hopen dat hij niet ziek werd.
Acuzio ging op zijn achterpoten zitten en dipte zijn voorpoten zorgvuldig in het water waarna hij ze ietwat aan de onhandige kant over zijn kop haalde. Het was verfrissend en gaf hem toch ook wel wat moed.
Toen hij zich echter omdraaide, keek hij recht in twee ogen.


{&OPEN}

[God Note] + Remission omdat je toont een doorzetter te zijn
Terug naar boven Go down
Icarus


avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: In this world, time is relative. So is age.
Remission: Wrong

BerichtOnderwerp: Re: First Trial {open} vr maa 01, 2013 9:59 am

De grote vogel scheerde over de bomen en over het water van het meer. De zon verduisterde zijn gedaante in het tegenlicht terwijl hij met zijn scherpe, verziende ogen de omgeving afspeurde naar een maaltje. Want wederom liet zijn maag zich weer horen. Elke keer had hij maar kleine prooien te pakken, terwijl hij vroeger zich tegoed deed aan zeer grote vissen en hazen, dat soort prooien. Ze werden steeds schaarser, waardoor de Amerikaanse zeearend nu maar het genoegen nam met stinkende ratten, of zelfs muizen. En als hij het voor elkaar kreeg ook nog jongen van de grotere dieren in het gebied. Zo ver kwam het vrijwel nooit, want de ouders waren goeie beschermers. Tenzij de jongen verlaten waren en alleen, wat natuurlijk ook veel gebeurde nu de mensen jaagden op alles wat ze maar konden vinden. Wat ze niet wisten was dat als ze een moederdier dood schoten, de jongen al lang weg waren gevlucht. Ze hadden er geen benul van dat die dieren later aan de hongerdood zouden sterven, als ze al niet ten prooi vielen aan natuurlijke vijanden, andere mensen, of te lang rond hangen bij schadelijke gebieden als dit meer.


Zijn blik schoot naar beneden, waar hij een kleine bruine vlek was. Wat was dat? Hij zou af moeten dalen om dat goed te kunnen zien. Hij kromde zijn vleugels, cirkelde een paar rondjes in een kurkentrekkervorm omlaag en bleef ondertussen gericht kijken naar wat er daar bij het meer stond. Hij zag nu dat het een jonge bruine beer was, een bekender verschijnsel in zijn originele thuisland dan hier. Interessant. Was dit een studieobject of een stevige maaltijd? Hij moest het nog bedenken. Hij scheerde over het water, met zijn klauwen die het oppervlakte streelde. Hij zag de beer nu drinken uit het meer. Hé jammer, het werd dus geen maaltijd. Het meer was vervuild, maar hoe erg het precies was wist Icuris niet. Het kon best zijn dat andere dieren het overdreven en het best drinkbaar was, mits je niet teveel naar binnen gooide in een gulzige bui. Misschien dat het direct dodelijk was als je zomers uitgedroogd aan kwam kruipen en dan zonder na te denken je maag vulde met het water, maar op een normale maag moest het te doen zijn. Toch was Icuris niet van plan dieren te eten die hij uit dit meer had zien drinken, het was een soort smetvrees-achtig gevoel waardoor hij alles meed wat maar een tikkeltje giftig, radioactief of ziek was. Hij lande naast de beer en keek hem recht in de ogen aan. Niet wetend hoe hij zou reageren, maar als de beer defensief was, kon hij hem nog makkelijk aan. Hij rekte zijn vleugels even uit en klapte ze daarna weer in. Ondertussen bestudeerde hij de kop, vacht en klauwen van het dier. ''Aha, jah.'' zei hij droogjes, waarna hij hem weer aan keek. ''Een beertje, hmm?'' Zijn nagels klauwden zich in het gras. ''Zeg, jonge beren horen toch niet alleen te zijn?'' vroeg hij daarna aan het kleintje. Hij zou normaal uitkijken voor een agressieve moeder, maar uit de lucht had hij niks kunnen spotten. En een grote volwassen beer mistte je niet zo snel.

_________________


Terug naar boven Go down
http://perished.actieforum.com
Acuzio

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 4 months
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: First Trial {open} do maa 07, 2013 4:19 am

OMG, sorry laat, wist niet dat er nog iemand zou reageren en had het al opgegeven... S:

Het vervuilde meer leste zijn dorst. Acuzio had geen weet van het gevaar dat erin schuilde. Hij was nog en onwetend. Al zou hij het toch kunnen raden. Ach, wat had hij verder nog te verliezen? Bij die gedachte spookte een heel verhaal door zijn kop. Zijn leven. Het betekende voor zijn gevoel misschien niet veel meer, maar om te laten zien dat hij een echte beer was en zou worden, zou hij in leven blijven. Om zijn moeder te laten zien hoe ver hij was gekomen.
Acuzio ging op zijn achterpoten zitten en haalde zijn voorpoten onhandig over zijn kop nadat hij ze in het giftige meer had gedoopt. Toen hij zich omdraaide zag hij twee ogen. Even schrok hij. Hij had niets doorgehad. Aangezien dit een zeearend was, wist hij wel waar hij mee te maken had. In de tijd dat hij nog met zijn moeder was, hadden zeearende heel af en toe een poging tot moord begaan op hem of zijn broertje en zusje. Maar ze kwamen nooit ver aangezien Acaia nooit ver was.
"Aha, jah." hoorde hij een niet erg serieuze toon zeggen. De arend voor hem. Acuzio wist eigenlijk niet goed hoe hij moest reageren op deze vogel. Hij was nu niet in topvorm en de arend zou hem zo kunnen doden als hij wilde. Maar tot nu toe deed hij dat niet. Zou hij dat nog doen of liet hij het zitten?
"Een beertje, hmm?" was het volgende dat hij zei. Acuzio knikte wat twijfelend. Hij was toch duidelijk een beer? Maar ja, iets anders leek hij nu even niet te weten. Misschien kwam er nog wat om op te reageren.
"Zeg, jonge beren horen toch niet alleen te zijn?" luidde de vraag. Acuzio voelde zijn hart steken. Deze vraag voelde hij al aankomen, maar hij was dan ook onvermijdelijk.
"Ja, maar ze is er niet meer." antwoordde hij op verlegen toon. Die arend vond hem vast een watje, maar hij was niet voorbereid op dit bezoek. En nu hij aan de zwakke kant was, probeerde hij ook beter voorzichtig te zijn.
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: First Trial {open}

Terug naar boven Go down

First Trial {open}

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Perished :: Lake Contaminari-