IndexFAQHomepageKalenderGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel| .

...a new journey

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende
AuteurBericht
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey ma jul 08, 2013 8:19 am

Wat had hij nou gedaan om zo’n gore blik te verdienen? Probeert hij iemand te helpen, is het nog niet goed. Hij was misschien niet de beste in het tonen van zijn emoties enzo, maar hij probeerde het tenminste. Wacht. Misschien was het opsommen van de feiten van die andere dude niet zo’n slim idee geweest. Ach, nu was het te laat om zich over gemorste melk druk te maken. De meid liep naar binnen om iets te zoeken. Erg goed had hij niet opgelet. Ze was hem veel te luidruchtig. Ze gaf hem enkel hoofdpijn. Hij keek omhoog naar de onheilspellende donkere lucht. Ook rook hij naar de lucht om er toch zeker van zijn zaak te zijn. ‘Arashi…’ Een storm. En niet een kleine. Enkel aan de kleur en de geur van de lucht kon hij het maar al te goed raden. Hoe hij dat kon? Hij wist daar geen antwoord op. Het was handig en daar liet hij het bij.
De meid was al terug gekomen en de pup van de laadbak getild. Ze zei wat tegen de jongen en keerde zich naar hem? “Voor jij je ermee gaat bemoeien, jij hebt hem ook verplaatst dus kan dat nu ook. Het gaat zo regenen en ik wil niet dat Ghost buiten blijft zitten. Je doet verder maar wat je zelf wilt…” Zucht. Hij draaide zijn hoofd naar haar toe en keek haar aan met een lichtgeïrriteerde emotieloze blik. ‘Che. En wat laat je denken dat ik dat ga doen. Hij is nu bij bewustzijn, heeft benen, dus kan zelf lopen. No need form my help.’ Het was waar. Hij zou zelf goed in staat moeten zijn om te lopen. Not my fucking problem. Hij zei dat maar niet hardop. Je weet maar nooit wie je tegenover je hebt staan.
Hij bleef zitten op de truck. Nog wel keek hij even de jongen na die naar binnen strompelde met een of andere bijl in zijn handen. Whatever. Na een tijdje begon het te regenen, eerst zacht en daarna harder. Nog bleef hij zitten bovenop de truck. Het ontspande hem om in de regen te zitten. Het was niet echt goed voor zijn haar maar dat liet hij maar even zo zijn. Hij zou straks wel een bad of douche zoeken in het gebouw. De regen spoelde grotendeels het bloed weg. Het bloed van de jongen genaamd Jonathan. Hij sloot zijn ogen en kwam volledig tot rust. Maar natuurlijk werd het hem niet gegund door degene die een hoop herrie moest maken in een schuur. Maar toen de meid het lichaam op een zeil hielp gaf hij een medelevend knikje met zijn hoofd. Al was het meer als acceptatie van het feit dat er niet echt een lichaam op de koude grond moest blijven liggen. Dat was disrespectvol tegenover de overledenen. Helemaal onder de modder en doorweekt. Een zielig gezicht. Hij zag er alleen doorweekt uit.
Waarschijnlijk een kwartier nadat de meid naar binnen was gegaan besloot hij ook maar naar binnen te gaan om zich even op te warmen. Hij wou niet ziek worden op momenten zoals dit. Hij wou geen zwakke punten van zichzelf laten zien. Eenmaal binnen liep hij naar de ziekenboeg en liet zich op een stoel zakken. Het eerste wat hij deed was zijn katana op de tafel naast hem leggen. Als tweede gingen zijn doorweekte kleren uit. Hij hoefde maar even in de kasten te zoeken en hij vond een zwarte broek. Geen shirt. Nog niet. Zijn haar was nog nat en zorgde ervoor dat het water langs zijn gezicht en rug stroomde. Hij opende de eerste beste deur die hij tegen kwam en kwam in een soort badkamer terecht. Boven de wasbak wrong hij zijn haar uit. Het water spetterde de wasbak in en verdween in het putje. Het was veel water wat er uit het dikke en akelig lange haar kwam maar dat maakte niet echt uit.
Hij negeerde de meid die in het bad zat. Ze was niet interessant genoeg voor hem. Enkel keek hij haar even aan toen hij de badkamer uit liep en zich vestigde op een van de bedden. Ondertussen had hij een handdoek gepakt en daarmee zijn langer haar ingewikkeld. Hij ging languit liggen met zijn handen achter zijn hoofd en probeerde zich weer te ontspannen. Nu zonder shirt en het feit dat zijn haar nu bedekt zat onder een handdoek, leek hij een klein beetje meer mannelijk. Niet dat dat ooit zou gaan lukken met een dun heel licht gespierd lichaam en een vrouwelijk gezicht. Maar de grote tattoo op zijn linker borstkas en schouder gaven hem een wat stoerder aanzien. Gracieus en gestroomlijnd.
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey ma jul 08, 2013 12:02 pm

(Ik noem haar nu nog ff Maggie, dat wordt later door later veranderd maar haar naam is wel al veranderd dus niet dat jullie denken van wtf? scratch)

Haar ogen schoten open bij een geluid. De vreemdeling kwam binnen, duidelijk doorweekt van de regen. Hij liep naar de wasbak waar hij zijn haar uitwrong. Maggie vroeg zich af wat hij al die tijd gedaan had. Had hij de hele tijd gezeten? Vreemd, maar ja hij mocht natuurlijk helemaal zelf weten wat hij deed. Hij was half naakt en dat vond ze wel een beetje vreemd. Had hij geen kleding bij zich? Hij negeerde haar voor de rest ook, en dat vond zij prima. Hij had iets arrogants over zich en dat stond haar niet echt aan. Nadat zijn belachelijk lange haar zo goed als droog was liep hij weer door de deur naar de bedden, maar hij keek haar wel even aan. ze volgde hem met haar ogen en zag hem op een van de bedden neer ploffen. Je kon nu wel duidelijk zien dat het een man was. Eigenlijk moest ze hem bedanken. Hij had Ghost verbonden en geholpen, toen zei dat niet kon..

Bran kwam de badkamer in waggelen en likte haar hand die ze over de badrand liet hangen. Een plens water golfde er over heen doordat ze we een beetje van schrok. “Hey Bran, heb je lekker geslapen vriend?” ze had zijn kleedje onder het bed van Ghost gelegd en door zijn warrige haar had ze zo’n vermoeden dat hij deze wel gebruikt heeft. Het water begon al een beetje af te koelen dus trok ze de stopper eruit. Het water liep langzaam weg. Ze stopte met drijven en voelde zich op een vreemde manier zwaar, alsof de zwaarte kracht net weg was en nu weer terug. De kou kwam ook meteen weer terug. Ze stond gouw op maar hield zich met haar armen een beetje bedekt. Nu vond ze het opeens wel erg als iemand haar zou zien. Ze liep vlug naar haar tas, onderwijl oplettend of de vreemde jongen haar niet zou begluren, en nam hem mee naar een hoekje waar hij haar niet kon zien. Daar veegde ze met haar hand het overtollige water van haar lichaam. De rest droogde ze met een stukje stof. Ze schoot in haar schone en droge kleding. Kneep haar bruine haar voor de laatste keer uit en liet het aan een kant over haar schouder hangen. De pup was achter haar aangegaan en keek haar kwispelend aan. Zijn kopje keek scheef naar haar maag toen die luid begon te rommelen. Ze pakte haar tas op en liep naar Ghost toe. Hij had zijn ogen nog steeds gesloten en trok zelfs in zijn slaap een grimas. Ze legde zacht een hand op zijn voorhoofd. Hij had gelukkig geen koorts. Ze boog naar hem toe en kuste zijn voorhoofd.

In de keuken was ze opzoek gegaan naar iets wat mensen misschien waren vergeten. Maar er stond alleen nog wat borden, bekers, glas en wat bestek. Het meeste was stuk, maar er sommige waren nog te gebruiken. Het gas, in het fornuis, was net als het water gelukkig niet afgesloten. Ze draaide aan een knop en hoorde, tot haar opluchting een zacht gesis. In de berging deed ze nog een laatste poging om een vergeten blik voedsel te vinden. Tevergeefs, alles was weg. Met een zucht zette ze haar handen in haar zij, toen haar blik op een kleedje viel. Het lag vreemd verdacht op de grond. Voorzichtig schoof ze haar voet eronder en trapte de hoek om. In de houten vloer, precies onder het kleed zat een verdachte groef. Vlug sloeg ze het kleed weg en ontdekte een luik. Na een paar flinke rukken ging het luik krakend open. Een smalle trap verdween in een donker gat, dus rende ze naar haar tas waar ze een zaklantaarn pakte. Bij het luik terug gekomen scheen ze naar beneden en zag een stenen grond. voorzichtig klauterde ze het trapje af en scheen om zich heen. Ze kon wel een gil geven van blijdschap. De ruimte was maar 2 bij 2 meter ofzo maar elke muur had van boven tot onder allemaal planken hangen en elke plank stond propvol etenswaar. Het meeste was blik en sommige dingen waren allang over datum maar er stonden ook spullen als toilet papier, lucifers, schoonmaak middelen en zeep tussen. Was iemand dit keldertje helemaal vergeten of wisten ze het bestaan er gewoon niet van? Maggie wist het niet, niet dat het haar echt veel kon schelen. Ze was gewoon blij dat het er nog was. Dat betekende dat ze hier misschien nog wel een tijdje kon blijven met Ghost. Ze pakte een aantal dingen die ze gebruiken kon en klauterde weer naar boven.

Ze stak het gas aan en zette de pan, waar ze een groentesoep in had geschonken, op het vuur om op te warmen. Op het aanrecht had ze al 3 diepe borden klaar. Ze wachte en roerde in de soep tot deze warm was. Het vuur werd uitgedraaid en ze verdeelde de soep over de drie borden. Over 2 van de borden legde ze, omgekeerd, nog een ander bord zodat het warm zou blijven. Met het andere bord liep ze voorzichtig naar de andere. Ze liep naar de jongen toe en bood hem de soep aan. “Ik wou mijn excuses aanbieden over mijn gedrag van eerder. Ik behandelde je als een indringer, maar ik moet je eigenlijk bedanken. Bedankt dat je Ghost hebt geholpen toen… toen ik het niet kon.” Zei ze zacht tegen hem.

Ghost lag nog steeds te slapen. Hij zag er vermoeid en gebroken uit, dus wilde ze hem niet wakker maken. Ze hoopte dat hij snel wakker zou worden, zodat ze hem eten kon geven. Zelf at ze haar soep gauw op, in het keukentje. Ze spoelde de afwas alleen even af en deed daarna alle lichten weer uit. Ook in de hal en de garage had ze alle lichten maar uit gedaan. In het donker, was het licht buiten goed te zien en ze had geen zin in nog meer indringers. Gauw liep ze, een beetje angstig in dit lege donkere gebouw, terug naar de EHBO-post. Daar stond het licht gelukkig nog wel aan, net zoals in de badkamer. Dat ligt deed ze ook uit en sloot de deur achter zich. Met haar rug tegen de gesloten badkamer deur aan keek ze de slaapzaal in. De jongen lag nog op zijn eigen bed, daarnaast nog een leeg bed, Ghost lag op het middelste bed en de laatste 2 bedden stonden aan het einde van de zaal. Ze liep naar een van die 2 bedden en schoof zo zacht mogelijk het bed tegen dat van Ghost aan. Zo kon ze goed op hem letten. Vermoeid ging ze naast hem liggen en staarde naar zijn gezicht. De vorm van zijn neus, zijn lange wimpers.. zijn lippen. Ze kroop wat dichter naar hem toe en liet haar vingers in de zijne glijden. Met haar andere hand streelde ze zacht over de rug van zijn hand. Ze lette goed op zijn ademhaling. Het was af en toe een beetje onrustig en oppervlakkig en ook al was ze nog zo moe, ze kon er niet door slapen. Ze was te bezorgd. Om haarzelf en om Ghost ook een beetje te kalmeren begon ze zacht een wijsje te neuriën. Een wijsje dat lang geleden altijd door haar moeder werd gezongen…

http://www.youtube.com/watch?v=19bBGxf5k6k

Haar ogenleden werden zwaarder tot ze zelf ook in slaap viel, met haar hand in die van Ghost geklemd.
En buiten, op het prachtige strand van Harena beach, sloeg de wind en regen onvermoeibaar tegen de ramen van het donkere gebouw…
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey di jul 09, 2013 7:32 am

Kanrou draaide zich op zijn zij. Zijn lange zwarte haar lag als een sluier op het bed half tegen zijn rug aan en de rest als een waaier over de witte lakens verspreid. Echter toen hij voetstappen zijn kant op hoorde komen ging hij rechtop zitten en keek de meid met een ongeïnteresseerde blik aan. Hij pakte het bord soep aan en keek naar de substantie die hem tot walgneigingen bracht. Hij hield totaal niet van soep. Hij was iemand die echte vast dingen moest eten. Dingen zoals vlees. Van vlees kreeg je veel energie en ijzer binnen, wat goed was voor je lichaam. ‘Ik wou mijn excuses aanbieden over mijn gedrag van eerder. Ik behandelde je als een indringer, maar ik moet je eigenlijk bedanken. Bedankt dat je Ghost hebt geholpen toen… toen ik het niet kon.’ Met lichte verbazing trok hij een enkele seconde zijn wenkbrauw op. ‘Excuses aanvaard. Als je mij even wil excuseren, -‘ Hij zette het bord op een tafeltje naast het bed en klom ervan af. Hij greep zijn katana in zijn weg naar de uitgang. ‘I need to hunt for real food.’ Hij sprak met een emotieloze monotoon. Uit zijn woorden en spraak, was duidelijk zijn afkeer tegenover de soep te horen. Met nog een laatste blik naar te twee geworpen te hebben, liep hij vol overtuiging de regen weer in.
Eenmaal buiten verdween hij het bos in. Ergens zouden wel wat herten of wilde zwijnen rondrennen. Hij haalde zijn katana uit zijn schede om klaar te staan voor als hij iets zou gaan zien. Hij liep over de natte gladde modderige grond. Als hij geen goede schoenen had gehad, was hij nu al lang uitgegleden. Gelukkig had hij zijn boots aangedaan voordat hij naar buiten was gegaan. Maar een shirt had hij nog steeds niet aangedaan. Het zou toch maar nat en vies worden. Echter was zijn huid heel licht van kleur, het was net porselein, waardoor hij best wel opviel in het bos. Na een half uur door het bos gelopen te hebben, vond hij een groepje wilde zwijnen. Taai vlees, maar absoluut eetbaar wanneer het gebraden was. Hij sloop op het groepje af en werd opgemerkt door een van de alfamannetjes. Deze viel hem aan maar werd voordat hij Kanrou kon aanvallen, onthoofd. Nu zat hij onder het zwijnenbloed. ‘Great. Fucking great. Now I’m wet AND dirty.’ Met een doekje veegde hij het bloed van zijn katana af om die weer netjes in de schede te doen. Die hing nu aan zijn broek en bleef daar ook zitten. De groep met zwijnen was al weggerend toen hij het alfamannetje had geslacht. Met de kop van het beest in zijn linkerhand en het lichaam op zijn schouder liep hij weer terug naar het gebouw.
Toen hij bij het gebouw aangekomen was, was het eerste wat hij deed zijn laarzen uittrappen. Op blote voeten liep hij verder het gebouw in en kwam weer in de ziekenboeg. Zijn prooi gooide hij op de tafel in de keuken en liet een diepe zucht. Schouder krakend liep hij weer de zaal in om twee slapende mensen te vinden. Ghost en…en… En die meid. Whatever. Nog onder het bloed keek hij neer op de twee en likte een beetje bloed van zijn vingers af. ‘Hn. Weak humans.’ Was het enige wat hij zei voordat hij de badkamer inliep en het bad liep lopen. Het duurde even voordat het bad gevuld was met heet water, maar het was het wachten waard. Hij trok de broek uit en was compleet naakt. Hij deed niet aan ondergoed. Dat zat hem veel te ongemakkelijk. Langzaam liet hij zich zakken in het water en ontspande direct. Even rust was wat hij op het moment goed nodig had.
Na het bad had hij zich afgedroogd en was zonder pardon, poedeltje naakt het kleine ziekenboeg zaaltje ingelopen met zijn katana nog in zijn hand. Het deed hem werkelijk niets of de anderen hem zo zagen. Hij was maar een gewoon mens. Gewoon een vent met iets meer vrouwelijke schoonheid. Misschien wel iets te veel. Al was hij voor een Aziatische man wel aardig…groot geschapen om het zo maar te zeggen. Hij liep naar de overkant waar de achtergelaten kluisjes stonden. Wederom kon hij een donkere broek vinden die hem paste aan de bovenkant maar iets te lang was. Pants of a giant? Hij was niet achterlijk groot maar wel nog een goede 183 lang. Hij rolde de uiteinden van de broek op en liep richting het keukentje om het zwijn te villen en aan stukken te snijden om er een goed gerecht van te kunnen maken. Hij was geen super kok maar hij kon goed genoeg voor zichzelf koken.
Met wat geklooi met het villen en het in stukjes snijden van het vlees kreeg hij toch aardig een gerecht in de pannen. Meat stew will give me some energy. And them too. In de hutspot zaten ook het hart, de lever en de hersenen van het zwijn. Want dat waren juist die delen van het dier die gezond waren. Althans, dat vond hij. Ander vlees ging er ook wel in maar dat was meer voor de smaak. Uit de kelder had hij wat wortels en andere groente gehaald die nog goed waren voor in die hutspot. Uiteindelijk was de hutspot klaar en opgewarmd zodat ze toch wat ijzers naar binnen kregen. Het simpele en waterige groente soepje was echt niet voldoende. Met nog een beetje zout er doorheen proefde Kanrou de hutspot. ‘Hn. Good enough.’ Hij liep de pot het zaaltje weer in en haalde drie schone en diepe borden. Vervolgens liep hij naar de twee aan elkaar geschoven bedden. ‘Oi. You two. WAKE UP. Food is ready.’ Zijn stem was luid maar niet op schreeuw niveau terwijl zijn toon streng en bevelend was. Hij kon de hutspot niet koud laten worden, al was het makkelijk heropwarmbaar.





Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey vr jul 12, 2013 7:38 am

Ghost werdt wakker van iets... Het was geen fijne manier om wakker te worden in ieder geval... Ghost opende zijn ogen en keek rond. Even was hij vergeten dat zijn hele lichaam pijn deed, maar daar werdt hij al snel weer aan herinnerd. Een pijnscheut schoot door zijn borst heen, wanneer hij iets omhoog wilde komen. een pijnlijke kreun verliet Ghost zijn mond. Met wat moeite kon Ghost overeind komen en uit bed stappen. Stilzitten kon hij niet goed, maar veel doen zou hem in deze staat ook niet lukken. Blijkbaar is die vreemdeling die me heeft geholpen nog rond blijven hangen dacht Ghost, toen hij de jongen zag. Hij keek snel rond voor Nina, die hij even verderop in bed zag. Een glimlach kon er echter niet af door de pijn. ik hoop dat die pijn snel weer weg is, dan kan ik weer normaal dingen doen. de vreemdeling zij hem dat er voedsel was, wat hij erg kon waarderen. Het was voor zijn gevoel dagen geleden dat hij had gegeten en hij voelde zich dan ook behoorlijk slap.

Gretig begon Ghost zijn eten op te eten. Hij had zo'n honger, dat hij niet doorhad dat het snelle eten pijn deed. Nadat Ghost bijna klaar was, zag hij pas dat het eten er niet uitzag. Echter kon het hem niet schelen, Hij had honger en wilde eten.

Ghost mocht dan op het moment niet veel actie kunnen ondernemen hij hield alles scherp in de gaten. geen enkele handeling van de vreemdeling ging onopgemerkt voor Ghost. Ghost was ontzettend blij met de zorgende hand van de Vreemdeling, maar vertrouwen was niet meteen opgebouwd. Ik ben benieuwd waarom hij nog steeds hier is... Wil hij iets van ons? of is hij gewoon blij om mensen te hebben gevonden?? Hij had nog te weinig bewijs van beide, dus hij trok nog maar geen conclusie. Zolang hij Nina maar geen pijn doet... Nee het moet maggie zijn Ghost!

( dat laatste is in gedachten tegen zichzelf gesproken)
Terug naar boven Go down
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo jul 14, 2013 10:33 am

“Mama… Maggie..,

“Mama..,”

“Waarom heb je me verlaten mama…”
Het kleine blonde jongetje had een verdrietige gloed in zijn velle blauw glanzende ogen. Hij zat op de stoep en Maggie zat gehurkt voor hem. Hij was niet ouder dan 4 en had van dat echt baby lichtblond haar. Het was eng want zijn stem was als die van Jonathan maar dan als een kind. Er glinsterde tranen in zijn ooghoeken en bij bleef die zin maar herhalen.
“Waarom heb je me verlaten mama..”
Ze werd er bang van en wilde weg rennen maar haar voeten leken in het beton vast te zitten.
Tot haar schrik zag ze een stroompje bloed van zijn schouder afdruipen.. Het kwam vanuit z’n nek. De jongen begon te huilen en stak haar armpjes naar haar uit voor troost. Maggie deed helemaal niks. Ze bleef bevroren zitten. Zonder wat voor emotie ook. Maar van binnen schreeuwde en krijste ze om bij het kind te komen. Zelfs al zat ze een meter van hem af. Er gebeurde niks.
Ze keek toe hoe het jongentje langzaam in elkaar zakte en stierf.
Hij viel naar voren en een gapend gat werd zichtbaar. Midden in zijn nek. Het bloed kwam er klotsend uit en maakte een grote plas. Het bloed bleef maar stromen en kwam al tot haar gebogen knieën. Nog steeds bevroren in haar eigen lichaam, keek ze angstig toe hoe het dikke warme bloed het kind onder dompelde, en steeds hoger kwam. Het gaf een vreselijk gevoel. Het was warm en plakkerig en stroperig en het drop onder haar kleding door. Het bloed kwam al tot haar kin, ze haalde diep adem en het bloed overspoelde ook haar. Met dicht geknepen ogen voelde ze hoe het kleine lijkje tegen haar aan botste.
Opeens was haar lichaam vrij en meteen zette ze zichzelf af naar het oppervlakte. Naar lucht. Haar longen klapte bijna van de adem noot. Ze botste weer tegen iets aan en opende perongeluk haar ogen. Daar, voor haar in het dikke bloed,, zweefde Jonathan. Zijn haar golfde mee met de beweging van het golvende bloed. Hij opende zijn ogen en keek haar aan


Gillend en badend in haar eigen zweet schrok Maggie wakker uit de droom. Verwilderd keek ze om zich heen. Het was nog steeds donker buiten en de onzichtbare regen spetterde nog vel tegen de ramen. Hijgend keek ze ontzet om zich heen. Ze wist even niet waar ze was, al kwam dat snel weer terug. Even gleden alle beelden van de afgelopen dag weer door haar gedachten. Als een versnelde film. Ze voelde plakkerige en warm aan. Net als uit haar droom en dat gaf haar een akelig schuld gevoel. Ze keek op het bed naast zich en zag dat Ghost wakker was. Opgelucht draaide ze naar hem toe. “Je bent wakker. En je eet, goedzo” ze keek naar het eten en kon de neiging om te kokhalzen bijna niet weerstaan. Waar had hij dat in Esri’s naam vandaan gehaald. De supstantie zag er vreselijk uit, met grote brokken vlees. Alsof het maanden heeft lopen rotten. Maar de geur was nog wel te waarderen. En blijkbaar was het eetbaar want Ghost had al behoorlijk wat weg gewerkt. Het was in ieder geval een stuk voedzamer dan de soep die zei had gegeten. Ze zag de vreemdeling er ook van eten en keek hem dankbaar aan. Hij was degene die het had gemaakt, dat kon ze nog wel raden. Ze keek weer naar Ghost
“Hoe gaat het met je..?” vroeg ze zacht en opeens realiseerde ze zich dat ze net gillend wakker was geworden en zich nogal panisch had gedragen voor een moment waardoor het schaamrood op haar wangen kwam te staan.

Nadat Ghost had geantwoord wende ze zich tot de andere jongen. Ze wilde hem voor de tweede keer bedanken omdat hij voor voedsel had gezorgd. Ondanks het feit dat ze dat zelf ook al gedaan had, waardoor ze het een beetje raar vond, was ze hem wel dankbaar. Nu Ghost wakker was, en aan zijn gezicht te zien was dat nog niet zo lang, had hij een warme maaltijd. Maar in plaats van een bedankje bedacht ze zich. "Mag ik vragen hoe je heet?" ze wachte nieuwsgierig af op zijn antwoord. Hij zag er... apart uit. Zijn gezicht was erg vrouwelijk, waardoor ze zich ook had vergist, toen ze hem voor het eerst zag. Daarbij was hij ook nog eens ontiegelijk slank, tot dat je hem ontbloot zag. Zulke spieren waren te mannelijk en natuurlijk had hij een echte mannen stem en dan had je natuurlijk ook nog het ontbreken van borsten(nogal logisch). Door zijn gezicht was er verwarring maar hij was zeker weten een man. Of jongen.. ze had ook niet echt een idee hoe oud hij was, maar ze gokte niet ouder dan 20. Maggie voelde zich door die gedachte ook meteen heel veel ouder, ook al was ze nog maar 24. Ghost was nu ook opeens 7 jaar jonger, maar bij hem maakte het haar om een of andere reden helemaal niet uit. Ze hield van hem. Meer dan van haarzelf. Met zulke liefde speelt leeftijd geen rol. Terwijl de jongen antwoorden kroop ze van het bed af, en liep naar Ghost toe, die ze even zacht en liefkozend streelde. Ze keek hem liefdevol in zijn ogen aan. Toen de jongen antwoordde keek ze pas op...
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey wo jul 17, 2013 2:54 am

Hij was in kleermakerszit gaan zitten met een bord in zijn handen. In alle rust at hij de stew met behulp van een lepel op. Het vlees was goed mals geworden en alles was op de juiste smaak gebracht. Een beetje zouter dan normaal. Ach, hij is geen kookprinses. Absoluut niet. Hij kookt niet maar maakt eten klaar. Daar zit een groots verschil tussen. Zijn eten ziet er niet uit maar smaakt wel aardig. Als hij er een kunstwerk van zou moeten maken zou er geen smaak aan zitten. Hij schepte nog een keer op. Het was al een dag of twee geleden dat hij voor het laatst een goede maaltijd had gehad, dus hij moest wel wat aansterken. Bij de eeste beste beweging en geluid wat hij van een van de twee hoorde keek hij op. De jongen stond op met moeite en een bord pakte. Hij at alsof hij in geen dagen meer gegeten had. He has absolutely no manners at all. Nadat hij zijn tweede bord leeggegeten had, keek hij Ghost met een emotieloze serieuze blik aan. Oftewel, zijn normale gezichtsuitdrukking. ‘Eet niet te snel. Het duurt nog weken voordat je weer normaal te been bent.’ Welke idioot ging er nou zo achterlijk snel eten als een beest terwijl hij veel gebroken ribben had.
Het kleine moment van stilte tussen de twee mannen werd verbroken door gedraai en nog zacht gegil door de meid. Dit gegil werd alsmaar luider en luider totdat ze eindelijk wakker werd. Fucking woman. Ik hoef niet doof. Hij dacht het en dat was te lezen in zijn gezicht. Hij liet het uitspreken van zijn gedachtes echter achterwegen. Het enige wat hij uitsprak was een gebruikelijke “Che.” wat genoeg was. Echt was had die meid toch om hem zodanig te irriteren met dat harde geluid. Schreeuwen was echt compleet niet nodig. En nu moest ze ook nog eens hysterisch gaan doen over Ghost. Fijn. Heel fijn. Zo te zien aan haar gezicht vond ze het eten er niet smakelijk genoeg voor haar smaak. Ondankbaar kreng. ‘Che.’
Hij keek de meid akelig geïrriteerd aan. Moest ze nou altijd die heerlijke rust en stilte verstoren? Vreselijk. Aan zijn blik kon je duidelijk de afschuw tegenover de meid zien. Hij werd hier absoluut aangestaard zonder pardon. Again one without manners. In alle rust wende hij zijn blik af naar de nog warme stew. Hij schepte nog een bord voor zichzelf op en nam een hap. ‘ Mag ik vragen hoe je heet?’ Zonder aandacht aan de meid te geven kauwde hij even op een stuk vlees voordat hij het doorslikte. ‘Kanrou.’ Of het nou alleen zijn voornaam was of alleen zijn achternaam wist hij zelf niet. Het enige wat er in die brief stond was Kanrou. Voor de rest wist hij ook niet meer.
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey di jul 30, 2013 9:13 am

Ghost schrok op van zijn eten door een gil van Nina. Zijn zwaard al in de hand keek hij om, maar zag dat ze zojuist wakker geworden was. Hierdoor gerust gesteld ging hij wat afwezig verder met eten. Pff ik wil naar buiten en het strand zien, maar daarentegen zit ik binnen met gebroken ribben. En dan regent het ook nog eens, zodat ik helemaal niet naar buiten kan... “Je bent wakker. En je eet, goedzo” Zei Nina nu, al ging het een beetje langs Ghost heen. Niet dat hij haar negeerde, dat zeker niet. Het was gewoon moeilijk om nu aan veel dingen tegelijk te denken... “Hoe gaat het met je..?” Zei Nina even later, al moest ze het twee keer aan hem vragen voor hij pas doorhad dat er daadwerkelijk tegen hem gesproken werdt. "Ja het gaat prima, ik hoop dat ik snel weer naar buiten kan... niks voor mij om binnen te zitten"
Echter werdt deze gedachten hard doorboord door de vreemde jongen. ‘Eet niet te snel. Het duurt nog weken voordat je weer normaal te been bent.’ **** dacht ghost, en spontaan was hij een stuk chagrijniger. Hij at met tegenzin langzamer en keek uit verveling bij iedere hap rond de kamer ( voor zover zijn ribben het toelieten althans)

Het was alweer een paar weken geleden dat Ghost zijn verwondingen op had gelopen. Zijn herstel ging nu met sprongen vooruit en Ghost kon alweer met zijn linkerhand de meeste dingen doen. Echter was dit zijn slechte hand en kon hij geen precisie werkjes doen. Op het moment liep Ghost door de "tuin" heen. Het was dan wel geen echte tuin, Ghost vond het goed genoeg. Hij liep langs het hek en controleerde deze zorgvuldig. Hier en daar haalde hij wat vuil van het hek af. "Dit is een prachtige plek om goed bewoonbaar te maken... maar zou Nina dat willen? en Kanrou... hoelang zou die nog blijven" hij praatte tegen een klein vogeltje. "Je hebt maar geluk dat ik gewond bent en jij zo klein" Even grinnikte hij in zichzelf. Hij praatte tegen een vogel... normaal zou het een deel van zijn lunch zijn geweest. Maar goed Het is nou eenmaal zo dat kleine diertjes opgegeten worden door grotere dieren... Erg zielig, maar wel de manier van overleven op aarde... "gelukkig ben ik weer herstellende

Nadat Ghost het hek verder had gecontroleerd, liep hij weer naar binnen toe. Hij liep naar het sleutelkastje toe en controlleerde voor de zoveelste keer of alle sleutels er waren. Hij moest wat te doen hebben, maar zware dingen kon hij niet hebben met zijn ribben. Ook had hij al het hele gebouw doorzocht in kastjes voor spullen, maar meer dan een reddingsvest en een paar fluitjes kwam er niet veel tevoorschijn. Toch had hij al hele plannen beraamd om dit gebouw te gaan verbouwen. Echter moest hij Nina nog om haar steun gaan vragen en dat zou ze zeker niet geven zolang hij herstellende was. Hij besloot het toch met haar te gaan overleggen. "Nina? waar ben je nu?" Hij riep het door het gebouw heen, terwijl hij nog bij de ingang stond. "Ik wil even iets met je overleggen"
Terug naar boven Go down
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey do aug 08, 2013 12:00 pm

Nina lag op haar bed, starend naar het plafon. Zes weken. Het was al zes weken geleden. De dag dat Jonathan overleed en Ghost zich ernstig had verwond. Kanrou kwam die dag ook. En nog steeds wist ze niet veel van hem. Niet dat hij dat aan haar zou vertellen. Hij mocht haar niet, dat was allang duidelijk. Gelukkig had ze Ghost nog. Zijn verwondingen waren nu al een stuk minder. Hij begon zichzelf weer een beetje te worden en leek goed te genezen. Daar was ze Kanrou nog steeds dankbaar voor. Maar dat betekende wel dat het weer mogelijk was om verder te reizen. Ze wist niet wat Ghost wou en of Kanrou dan bij hen zou blijven. Hij kon zich dan steeds beter voortbewegen. Bij haar ging dat steeds moeizamer. En dat zou alleen maar erger worden. Ze zat nu ongeveer op de helft van haar zwangerschap en de omvang van haar buik was ineens heel erg gegroeid. Het was nog niet zo’n gigantische buik, maar wel een echt dragend buikje.

Dan had je ook nog het probleem met kleding, als ze straks echt zou uit dijen. Daar had ze geen kleding voor. En aan de bevalling wilde ze eigenlijk al helemaal niet aan denken. Dit was echt de aller slechtste tijd om een kind te krijgen, maar ze kon er niks meer aan doen. Zelfs als ze dat zou willen. Maar ze wist niks van bevallingen. Ze had wat dingetjes gelezen, ze had hier en daar wat dingetjes gezien en gehoord, maar dat zou haar maar weinig helpen. Wat als er iets gebeurde? Wat als het kindje iets ergs overkwam. Argh.. ze moest er gewoon niet aan denken. zichzelf niet gek maken. “Nina? Waar ben je nu?” ze keek op. “Ik wil iets met je overleggen” hoorde ze Ghost vanuit de hal roepen. Ze ging niet meer onder de naam Maggie, had ze besloten. Het was nu gewoon Nina. Maggie had ze lang geleden al vaarwel gezegt, op de dag dat ze Jonathan had verlaten. Zo vlug als ze kon kwam ze overeind en liep naar de hal toe. Bran stond meteen op en volgde haar op de voet. Hij was ook flink gegroeit, nog niet volwassen, maar ook niet meer die kleine waggelende pup. Zijn poten en oren waren groter en zijn benen en haar waren langer wat hem een slungelig uiterlijk gaf. Maar hij was nog even speels. Ze zag Ghost in de deur opening van het gebouw staan. Ze liep op hem af en vroeg wat hij wou overleggen. Achter hem zag ze het paard, die ze Zizou heeft genoemd, grazen in de wei. Ze had een band met hem gekregen en was nu echt haar paard, ze vond het alleen jammer dat ze niet kon rijden in haar toestand. Ze richten zich weer op Ghost toen ze opeens een beweging voelde. Vlug pakte ze voorzichtig de hand van Ghost, zei niks, en legde deze op haar buik. Ze voelde weer een beweging en keek Ghost stralend en lichtelijk verbijsterd aan. Ze liet zijn hand weer los “Sorry, je wou wat overleggen” ze grinnikte een beetje om haar rare actie en keek hem vragend aan…
Terug naar boven Go down
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey ma aug 26, 2013 9:11 am

Nina kwam al aangelopen, voordat hij weg kon gaan bij de deur. Even keek hij haar aan met een vrolijk, maar toch bedenkelijk gezicht. Even keek ze langs hem heen naar buiten. ze moest naar het paard kijken, want die stond recht voor de deur toen hij zojuist naar binnen liep. Toch keek hij om uit voorzorg voor problemen. Hij wilde net beginnen met praten, toen Nina zijn hand vastgreep. hij schrok er een beetje van, omdat hij zich niet van gevaar bewust was. Zijn hart klopte al snel, maar toen zijn hand de buik van Nina raakte voelde hij beweging. Hierdoor ging zijn hart van blijdschap nog wat harder slaan. Hij was geen kindermens, maar op een of andere manier was dit ongeboren kindje anders... misschien was het de omgeving en de situatie waarin het kind geboren zou worden, of was het degene die het kindje bij zich droeg. Ghost wist het niet te plaatsen, maar dat maakte het gevoel er niet anders op. Toen Nina zijn hand losliet zei ze vrolijk “Sorry, je wou wat overleggen” Ghost keek haar vrolijk aan en gaf haar eerst zacht een kus op haar wang. "jah kom dan gaan we even ergens rustig erbij zitten" Echt een keuze gaf hij haar niet omdat hij haar hand pakte en zachtjes meenam. Pas toen ze beide rustig zaten begon Ghost met praten. "Ik zit er al een tijdje over te denken om het hier om te bouwen..." even hield hij stil en keek Nina aan. " Ik denk dat dit de perfecte plek is voor... ons?... kindje om op te groeien... Er is een prachtig stuk natuur, een hele zee met voedsel... genoeg mogelijkheid om voedsel te verbouwen..." Hij draaide zich even kort naar het raam toe. " Bovendien kan dit gebouw met wat aanpassingen zo veilig als een fort worden. Het lijkt me dat je dat toch wel zou willen bieden als hij of zij geboren is... Ik in ieder geval wel." Zachtjes pakte hij Nina's handen vast. "Als we er hier aan gaan werken hebben we een prachtige kans en heel veel werk is al gedaan" Afwachtend op haar antwoord, keek Ghost Nina aan.
Terug naar boven Go down
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey di aug 27, 2013 9:20 am

De verwondering in de ogen van Ghost, toen hij ook de baby voelde, gaf haar een fijn gevoel. Het was nog steeds een pijnlijk puntje. In ieder geval voor haar. Het was Jonathans kindje, en ondanks dat ze oneindig veel van Ghost hield, Jonathan heeft er wel tussen gestaan. Zolang als dat duurde dan. Ze hadden het er nooit meer echt over gehad en Nina was bang dat Ghost, haar baby niet wilde of kon accepteren. Maar hij leek er tot nog toe geen problemen mee te hebben. Hij gaf haar zacht een kus en nam haar mee aan de hand om rustig te gaan zitten. "Ik zit er al een tijdje over te denken om het hier om te bouwen..." Hij hield even stil en Nina keek hem met grote ogen aan. Als hij het wilde om bouwen, betekende dat hij wilde blijven en niet verder wilde reizen. " Ik denk dat dit de perfecte plek is voor... ons?... kindje om op te groeien..." Haar hart maakte een sprongetje toen hij dat zei. Het was vragend, maar hij vroeg het wel en Nina begon meteen te glimlachen en gaf een zacht kneepje in zijn hand. "Er is een prachtig stuk natuur, een hele zee met voedsel... genoeg mogelijkheid om voedsel te verbouwen... Bovendien kan dit gebouw met wat aanpassingen zo veilig als een fort worden. Het lijkt me dat je dat toch wel zou willen bieden als hij of zij geboren is... Ik in ieder geval wel. Als we er hier aan gaan werken hebben we een prachtige kans en heel veel werk is al gedaan"
"Ik ben zo blij dat je me dit verteld!" zei ze opgelucht. "Ik zat echt in dubio over wat er zou gaan gebeuren. Ik wil niks liever! In iedergeval tot hij geboren is.. Ik heb het vermoeden dat ..ons.. kindje , een jongetje is" zei ze lichtelijk verlegen. Ze boog voor over en gaf hem een liefdevolle kus. Opeens bedacht ze iets. "En Kanrou? Wil je dat hij blijft? Ik weet niet of hij zelf verder wilt reizen? Zullen we het anders meteen vragen? Ik roep hem wel." en zonder te wachten op Ghost's antwoord kwam ze overeind en liep naar buiten.

Ze wist niet waar Kanrou nu uithing dus ging ze maar op zoek. "Kanrou!" Ze kwam bij Zizou en aaide hem even over zijn neus. Bran die haar nog steeds volgde, keek haar kwispelend aan. Op een speelse toon zei ze tegen de jonge pup "Bran! Waar is Kanrou? Ga hem zoeken!" en de jonge hond sprong vrolijk weg. Ze wist niet of hij haar had begrepen of dat hij gewoon zomaar wegrende, ze volgde hem evengoed. "Kanrou! Kanr.." Haar blik schoot terug naar een plek achter het hek. Vreemd.. net leek het of er iemand achter stond. Nina kreeg een onbehagen gevoel en liep zoekend naar de onbekende, achter het hek, weer terug richting het gebouw...
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey wo aug 28, 2013 9:07 am

Hij zat op het dak te mediteren. Een plek waar die andere twee hem nooit hadden gevonden in de afgelopen weken. Het waren zware weken. De jongen Ghost was alleen een blok aan het been door zijn verwondingen en dan moest die meid Nina ook nog eens freaking zwanger zijn! Afgrijselijk. Waarom hij bleef? Simpel hij was zelf ook gewond geraakt bij een jacht enkele weken eerder. Een gebroken rib en een nasty plek op zijn zij. Niet dat hij het liet merken, het maakte alleen onnodige zorgen. Hij deed alles zoals hij normaal ook deed met een beetje pijn. Niets wat hij niet kon verdragen.
Hij had eerder al compressieverband mee naar het dak genomen om de plek op zijn zij te verbinden. Maar ach, door het mediteren was dat enkele uren uitgesteld. Lang mediteren was geen probleem voor hem. En vooral niet als er niets belangrijks te doen viel. Het eten verzorgen was nu even zijn taak die hij op zich had genomen. Hij kon geen zwangere vrouw of gewonde kerel, die hij beide niet mocht, achter laten. Dat kon hij niet doen. Een echte heer pleegde niet zulke ongepaste daden. Was hij een echte heer? Geen idee. Het maakte toch niet uit. Over die twee gesproken. De meid begon wéér te schreeuwen. Naar hem nog wel. Echt als hij ergens een hekel aan had was het wel geschreeuw wat totaal overbodig was. Kanrou, Kanrou! Wat was er nou in hemelsnaam zo belangrijk dat zijn naam schreeuwen nodig was? Met een diepe zucht stond hij op en stopte dé brief in het kleine zakje om zijn hals. Hij zette zijn lange slanke handen op de rand van het dak en leunde er half overheen. ‘WHAT?!’ Annoying woman… Zijn stem was geïrriteerd en hard, maar vooral zeer krachtig. Wat was er waar zij hem voor nodig had?
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey wo sep 11, 2013 8:55 am

Haar goede humeur van die dag wat in een klap verdwenen. Kwaad keek ze naar Kanrou die weer zonder reden geërriteerd naar haar snouwde. Kwaad begon ze tegen hem schreeuwen dat hij een keer normaal moest doen en dat ze er genoeg van had hoe hij haar behandelde. Ze had hem vaak genoeg bedankt voor zijn hulp. Maar ze leek nooit iets goeds te doen in zijn ogen. En waarom voelde ze zich verplicht om dat beeld, die hij duidelijk van haar had, te veranderen?! Hoe belachelijk! Hij heeft haar ook nooit verteld waarom hij zo deed tegen haar. Ook zoiets! Hij zei zelf bijna niks. En zo beschuldigde ze hem van nog wel meer dingen, die helemaal niet waar waren, maar ze zat vast in een greep van haar op hol geslagen hormonen. Bran blafte enthousiast mee, meer omdat hij Kanrou niet herkende zo boven op het dak. Zizou schrok van het geschreeuw, sprong weg en draafde, flink snuifend met zijn neusgaten en ogen wagenwijd open, kijkend naar de schreeuwende en tierende Nina, een paar meter weg.  

Woedend draaide Nina zich om. "Met jouw valt niet te praten!" riep ze nog kwaad na terwijl ze weg stampte. Ze kwam Ghost weer tegen en riep gefrustreerd. "Bekijk het maar, ik praat nooit meer met die vent! Jij mag het doen! Ik probeer het niet meer! Van mij part mag ie door de stront zakken! Ik ben op het strand!" Ze stopte niet eens bij Ghost maar stapte gewoon door. Ze liet een driftige schelle fluit horen. Meteen kwam Bran aan rennen en om een of andere reden kwam Zizou ook achter haar aan. Bij het hek greep ze het halster. Met een paar wilde gebaren deed ze hem om bij het paard, douwde het hek open en liep het pad op, de beduusde pup naast zich en het zenuwachtige paard achter zich aan trekkend.

Op het strand aangekomen klikte ze het halster touw los en liet het paard los lopen. Hij schoot meteen in een rengalop weg over het strand. Met wat vreugde sprongen, bokte hij zijn achterbenen hoog in de lucht. Normaal zou Nina om hem lachen, helemaal als Bran er speels achteraan rende, maar Nina lette nu niet op. Ze staarde fronsend naar de zee en begroef haar tenen in het zand. Ze had ineens helemaal genoeg van de hele boel en moest alles even op een rijtje zetten voor zichzelf. Voorzichtig zakte ze neer op het zand. Bran kwam naast haar liggen en likte haar hand, die ze onbewust over zijn hoofd liet glijden. Zizou rende als een gek het strand op en neer, door het water. Hij vond deze momenten heerlijk. Hier had hij de ruimte om te rennen, dus nam Nina hem elke dag even naar het strand. Helemaal nu ze niet meer met hem kon rijden. Al haar gedachtes schoten als een wervelstorm door haar hoofd. Een paar maanden geleden was alles zo anders..

Zizou kwam, helemaal nat van het zweet, terug draven en snoof begroetend in de hand van Nina. Opeens schoot zijn hoofd op, net als die van Bran. Beide keken ze naar de begroeing achter hen. Bezorgt draaide Nina zich om. Met half dicht geknepen ogen probeerde ze te ontdekken wat de twee dieren opeens zo op liet schrikken. Haar ogen schoten open toen ze iemand, verscholen achter de bosje zag staan. Een schrikgevoel sloeg om haar hart terwijl de persoon, wiens gezicht ze niet kon zien, naar hen stond te staren...
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo sep 22, 2013 9:57 am

‘Met jou valt niet te praten!’ What the hell is er mis met dat mens?! Hij schreeuwde alleen maar omdat hij vanaf het dak zich verstaanbaar moest maken en omdat hij lichtelijk geïrriteerd was doordat hij gestoord werd bij het lezen van “de brief”. Zonder dat wist hij compleet niet meer wie hij was en wat hij deed. Doch wist hij ook niet of die brief wel voor hem bedoeld was.

Snel stormde hij de trappen van het gebouw af. Snel en gracieuze bewegingen brachten hem onderaan alle treden van de trap. Met een haast ging hij het gebouw uit en zag Ghost. ‘YOU-’ Hij kwam dichter en dichter op de nog gewonde jongen af. Je kon het vergelijken met een zwaar geërgerde neushoorn die zijn territorium bewaakt. ‘waar is dat zwangere kreng?’ Hij zuchtte en liet zijn uitdrukking in een flits veranderen naar een rustigere en kalmere. ‘Ze wou me ergens voor hebben, maar ze stoorde me op een verkeerd moment.’ Zijn toon was ook in een kort moment verandert van geïrriteerd naar…aardig? Echt die vrouw was niet de enige die wat mis had met haar hoofd. Misschien omdat Kanrou er zo vrouwelijk uitzag had hij ook de hormonen? NO FUCKING WAY. Dat ging gewoon echt niet gebeuren. ‘Whatever. I’ll go find her.’ En daar liep hij van de jongen weg naar het strand waar hij verwachte dat dat mens zat.

Hij zag haar op het strand en liep in rustige pas op haar af. Ze zat daar in het zand met dat vervelende beest naar haar. Hij moch dat ding niet. Enfin, hij kwam op haar af en legde zijn hand op haar schouder. Net op dat moment schoten de hoofden van de beesten omhoog en die van haar ook. Hij volgde de blikken de bosjes in waar een onbekend iemand was. Instinctief greep hij naar zijn katana. Een onbekend iemand kon gevaar betekenen. Maar hij draaide zijn hoofd in alle rust weer naar haar toe. 'Waar had je me daarnet voor nodig? Je stoorde me terwijl ik deze brief aan het lezen was.' Hij hield de brief even omhoog. De brief met een identiteit die hij maar heeft aangenomen.
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey wo sep 25, 2013 9:02 am

Van schrik, sloeg ze haar hand naar haal keel en gaf ze een klein gilletje toen Kanrou, die uit het niets achter haar stond, zijn hand op haar schouder legde. “Wat doe jij hier!” siste ze tegen hem. De onbekende stond nog steeds in de bosjes en ze kreeg er helemaal de kriebels van. Maar hij leek niet vijandig, nog niet..
Ze had gezien dat Kanrou naar zijn wapen had gegrepen maar hem daarna negeerde en zich weer tot haar had gericht. “Waar had je me daarnet voor nodig? Je stoorde me terwijl ik deze brief aan het lezen was.” argwanend keek ze naar de vreemdeling en had niet door dat Kanrou een brief voor haar neus hield. “Sorry, wat zei je? Wat is dit?” ze pakte de brief en las het globaal even door. Niet begrijpend keek ze omhoog naar Kanrou. “Wat is dit voor brief? Hoe kom je hieraan?” Haar hoofd draaide met een ruk om toen ze Bran opeens zacht hoorde grommen. “uh.. Misschien moeten we dit even op een andere plek bespreken..?” zei ze wat zenuwachtig toen ze de onbekende uit de bosjes zag stappen en op hen af zag komen. Zo vlug als ze kon kwam ze overeind. “Ik wil terug.. naar Ghost. Laten we gaan.. Ik vertrouw dit niet..” ze zette een paar stappen achteruit. Vlug klikte ze het halstertouw weer vast aan Zizou, die ook zenuwachtig begon te trippelen. (awh kutkat D< ik zit gewoon te typen, mijn kat ligt op mijn bureau tussen mijn armen, begint ze me opeens keihard te bijten in mijn hand D8) dat doet ze ook nooit, schrik me dood!)

De onbekende komt langzaam steeds dichterbij, als Nina opeens een soort krankzinnigheid in zijn blik ziet. Ze merkt ook op dat hij er onverzorgd uit ziet, smerig met etterende wonden en een mank been. Alsof hij lijdt aan een of andere ziekte. Plots beseft ze zich iets. Hij heeft last van het virus!
“Kanrou! Wegwezen! Hij is besmet!” Gilt ze met een hoge stem.
Begerig kijkt de ziekelijke man, die inmiddels half aan het rennen is, naar Zizou. Alsof hij hem in een hap op wil vreten.
Zonder er bij na te denken, klimt ze op het paard en jaagt ze hem het strand op, de heuvels in. Bran rent vlug met ze mee. Ze moet het paard in veiligheid brengen. Boven de planten ziet ze het dak van het gebouw uitsteken. “Daar..” Zonder zadel en hoofdstel probeert ze Zizou door de bossen te sturen, als er opeens 3 mannen voor ze staan. Zizou schrikt en komt steigerend en hinnikend omhoog. Nina gilt angstig als ze van de rug van het paard afvalt. Met een klap komt ze op haar rug terecht. Haar adem wordt uit haar longen geperst. Naar adem happend, ziet ze hoe Zizou er als een dolle vandoor rent, met de 3 mannen achter hem aan. Bran is spoorloos en vol angst, voelt ze een pijnlijke schok door haar buik gaan. “..Ghost..Ghost..” Fluistert ze, met krampachtige gebaren grijpend naar haar buik. Ze geeft een kreun van pijn. Als ze weer op adem is gekomen roept ze uit alle macht naar Ghost. Hij moet haar horen! Het moet gewoon! “GHOST! GHOST! help.. mijn baby..” zegt ze snikkend. Wachtend op hulp blijft ze tussen de planten liggen…




(OK even een paar dingetjes, die ik er even bij wil vertellen :)Zizou gaat niet dood! XD Bran ook niet. Bran is ergens naar toe gerend, ik weet niet waar, dat mogen jullie ook verzinnen als je iets weten. En Zizou is naar het strand terug gerend :)succes Razz)
Terug naar boven Go down
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey di okt 01, 2013 11:22 am

‘YOU-’  Kanrou riep ineens kwaad naar hem. ‘waar is dat zwangere kreng?’ Hij zuchtte en liet zijn uitdrukking in een flits veranderen naar een rustigere en kalmere. ‘Ze wou me ergens voor hebben, maar ze stoorde me op een verkeerd moment.’ Zijn toon was ook in een kort moment verandert van geïrriteerd naar…aardig? ‘Whatever. I’ll go find her.’
Ghost keek hem stomverbaasd aan, want Kanrou had hem niet eens de kans gegeven om zijn mond ook maar open te trekken. Een beetje radeloos bleef hij Kanrou nakijken.

Ghost was even gaan zitten toen hij plots iets buiten zag lopen. Het leek niet veel bijzonders en hij dacht dat het een van de andere 2 zou zijn die terugkwam. Plots kreeg hij een schok van een vrouw die onder de wonden zat. Eerst wilde hij heenrennen, maar zag toen dat de wonden stuk voor stuk ontstoken waren. Het viel hem nu pas op dat de vrouw haar rechterarm helemaal weg was. Uit de schouder liep een Smerig pus en het bloed zag er niet eens meer bloedrood uit. In een fractie van een seconde stond hij bij de deur en gooide deze dicht. Hij schoot door het gebouw heen naar zijn spullen. "DAMN! ik had mijn kleding nooit uit moeten doen!!" Zijn motormasker had hij in zijn tas gedaan en kon hij snel vinden, maar zijn jack kon hij niet vinden. Hij deed zijn motormasker voor zijn mond terwijl hij zocht. Toen hij een geschikte jack had gevonden trok hij deze aan. Het was een leerachtige jack met een dikke, goed afsluitende capuchon. Het jack ging aan terwijl hij de trap afstormde, waarbij hij zijn boog meegriste van een tafeltje. Met een harde knal ramde hij de deur open. Een voltreffer was het gevolg. de vrouw van eerder stond nu achter de deur en werdt een meter of 4 weggeslingerd. Met een simpele bijlslag was de vrouw er geweest. Ghost keek rond, maar zag verder niemand. Nina... die is nog niet terug! schoot het door zijn hoofd. Hij rende terug het huis in om zijn tas te pakken. Hij ging nooit weg zonder dat ding, dus ook nu niet. Hij wilde hard roepen, maar plots hoorde hij een gil van het strand afkomen. NEE! die gil zal er alleen maar meer aantrekken! Het was de gil van Nina dat kon hij er duidelijk uit opmaken. zijn boog in zijn hand en een pijl in de andere rende hij richting het strand. Het was echter al te laat om Nina te redden... die reed namelijk in volle vaart weg, daarbij Kanrou achterlatend.

Ghost legde de pijl aan en mikte op de geïnfecteerde bij Kanrou in de buurt. De pijl schoot precies raak in de geïnfecteerde, die hierdoor een aantal meters voor kanrou bleef liggen. Ghost rende op kanrou af. "Kanrou gaat het?" Ghost hield zich in met schreeuwen op antwoord wachtte hij niet en keek om zich heen. Meerdere geïnfecteerden liepen nu op het strand. "Kanrou zou je me willen helpen? ik weet dat je haar niet mag, maar Nina is min schat en het ongeboren kind zal ik met mijn leven beschermen!. Als je me niet helpt hoop ik je nog eens te zien..." Ongeduldig wachtte hij op Kanrou's antwoord.

Na Kanrou's antwoord wachtte Ghost niet langer en maakte direct aanstalte om de sporen van Zizou te volgen. Dit was moeilijker in het losse zand dan je zou denken, maar een stuk verder kwamen de voetsporen beter tot uiting in de zachte grond. Ghost keek om zich heen en zag dat hij haast moest maken. Er was meer interesse in deze richting. Waar komen ze plots vandaan?... Vroeg Ghost zich af, terwijl hij naar de zieke en smerige mensen keek. Als ik Nina maar snel genoeg vind! ze is niet in staat om paard te rijden! De adrenaline gierde door zijn lijf, waardoor hij de resten van zijn eigen verwondingen niet meer merkte.

Een welgemikte slag met zijn bijl liet een tienerjongen neerstorten op de grond. Het bleef een akelig gezicht om een jong iemand zo verminkt te zien, maar Ghost had zich geleerd dat dit geen mensen meer waren maar monsters. Het was leven of dood en Ghost zou nooit voor de derde optie kiezen... nooit zou hij het virus krijgen zonder zijn leven direct te eindigen. Liever dood met nog 20 andere geïnfecteerden dan rondlopen als een half levend monster. Hij verachtte de gemartelde lichamen van wat eens mensen waren. Met plezier sloeg hij dan ook een vrouw uit zijn pad, die gespiest werdt op een boomstronk met nog een scherp stuk eraan. Ghost had het echter niet gezien. Zijn ogen zagen honderden dingen tegelijkertijd, waarvan de sporen en de monsters de belangrijkste waren.
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey vr okt 04, 2013 12:14 am

‘Wat is dit voor brief? Hoe kom je hieraan?’ Hij had de brief aan haar gegeven was echt het enige waar hij zijn identiteit aan kon vastbinden. Tot nu toe bleef de brief een groot mysterie. Hoe kwam hij er aan om mee te beginnen? En is het wel aan hem gericht? De brief had zijn geheugen nog niet geholpen. Hij was zijn geheugen helemaal kwijt toen hij wakker werd tegen die boom. Het enige wat hij had waren de katana, de brief in een zakje om zijn nek en een handdoek wat toen als enige kleding diende.

Dear Kanrou,

I must thank you for what you’ve done, but we must move on.
You are for sure the best friend I’ve ever wished for.
We all hope you’ll find what you’re searching, whatever it may be.
We’ll go and make sure those things won’t reach home.

Best wishes from your friends…

Op de brief zaten uitgelopen letters door water, wat waarschijnlijk tranen geweest zijn. Ook zat er een enkel spatje bloed hier en daar over de letters. Een triest gebeuren om aan te zien. Het leek net of een besmet persoon dit geschreven had met het laatste beetje menselijkheid wat er in zat.

‘Ik ben mijn geheugen kwijt. Zonder dit wist ik mijn eigen naam niet meer.’ Met zijn hand aan de katana bleef hij de onbekende aankijken. De hond markeerde zijn slechte voorgevoel als juist. Dit was niet meer een normaal persoon. Zo gefixeerd op de onbekende hoorde hij Nina niet meer. Niet dat het wat uit maakte. Hij haalde zijn katana uit zijn schede en richtte die op de onbekende. Langzaam liep hij ook de kant op van de man die, nu van wat dichterbij beken doordat hij ook zijn kant op kwam, duidelijk besmet was. En de schelle gil van Nina maakte dat maar al te waar. Zij wist weg te komen van de plek op het paard maar hij bleef staan. Hij had een grijns op zijn gezicht. Een van een massamoordenaar in een psychose. Zijn ogen straalde een bloeddorstige blik uit en voordat hij het wist had hij het hoofd van de besmette man met een clean cut van het lichaam te scheiden. Maar het hoofd zat nog netjes op het lichaam wat niet meer kon bewegen. Echter viel het hoofd er wel af toen het werd geraakt door een pijl waarbij ook het lichaam op de grond zakte. Zelfs met de besmette man uit de weg bleef zijn akelig kille grijns op zijn gezicht. ‘More. There are so much more.’ Iemand kwam dichterbij en bijna had hij in een vlugge beweging het hoofd van Ghost en zijn lichaam gesplitst. Gelukkig kon hij zich nog tegenhouden voordat dat gebeurde. ‘Kanrou gaat het?’ Met diezelfde grijns bleef hij even rondkijken. ‘So much more to kill. Maar natuurlijk ben ik in orde, because it’s time to kill those things.’ Zonder verder naar Ghost te luisteren stormde hij op een horde mutanten af.

Hoofd na hoofd werd van lichamen gesplitst. Een fenomenaal en gruwelijk gezicht. Prachtig in Kanrou’s ogen dus. Maar op een gegeven moment werd hij wat vermoeid en had even een pauze nodig. Hij rende het bos in, in de hoop de mutanten af te schudden. Gelukkig voor hem werkte dit prima en had hij even rust.

De pijn in zijn zij trok zijn aandacht. Hij was op de plek van zijn gebroken rib geraakt door een van de mutanten zonder dat hij het doorhad. In alle rust tilde hij zijn shirt omhoog en keek naar het verband wat er in een snelle actie van de pijnlijke plek was verwijdert. De plek was blauw met paars en zag er zeer onsmakelijk uit. Bovendien was de plek erg gevoelig en pijnlijk. De slimme persoon dat hij was, had hij een potje morfine en een schone spuit in zijn zak gedaan voor hij vertrok. Hij opende het zakje met de spuit en vulde die met 10 milliliter morfine.

De vloeistof stroomde door zijn aderen en verlaagde de pijn tot een dragelijk niveau. Maar wat hij niet verwacht had, waren de beelden die uit het niets tevoorschijn kwamen. Beelden van zijn geheugen. Afschuwelijke beelden vol angst en bloed. Hij wist het weer, hij wist weer wie hij was en wat hij deed. Lang nog niet alles, maar genoeg om te weten wie hij zelf is...of was. Zijn hoofd bonkte door de herinneringen die uit het niets kwamen opduiken. Te veel in een te korte tijd deed zijn hoofd niet ten goede.

Een schreeuw trok zijn aandacht. Nog voorzichtig met de plek op zijn zij stond hij op om vervolgens in een vlugge pas op het geluid af te gaan. Omdat de mutanten elk moment weer konden opduiken, bleef hij heel erg allert. Als er meerdere op hem af kwamen zou hij heel veel moeite moeten doen om ze te kunnen verslaan. Dit door de morfine waar het zicht en gevoel minder werden. Een honderdtal meters verderop van waar hij eerst was, zag hij Nina op de grond liggen tussen de bosjes. Ze was weg gereden op het paard. Waar was het paard dan gebleven? Hij rende in haast naar haar toe. Straks was ze gevallen. Dat kon desastreus zijn voor haar én de ongeboren baby. 'Nina. Wat is er gebeurd?' Hij knielde bij haar neer en keek bezorgd. Elk levend wezen kon zien dat ze veel pijn leed. Wederom pakte hij de spuit en de morfine en gaf zonder waarschuwing haar een hoge dosis. 'Dit is alleen morfine. Niet gevaarlijk voor jou of de baby. Vertrouw je me?' Ze moest hier weg, terug naar het huis waar ze enigszins veilig waren tegen de mutanten.
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey vr okt 04, 2013 9:52 am

Haar schouders schokte van emotie, terwijl ze zichzelf omhoog probeerde te duwen. Door de pijn, leek ze geen kracht meer te hebben. Ze klapte terug op de grond, en rolde zich, pijnlijk kreunend, om. Wat moest ze nou doen? Ghost was nergens te bekennen. Ze lag daar, alleen, met vreselijk zorgwekkende pijnen. Wat nou als de mutanten achter haar aan gingen. Voor zover dat kon tenminste. Ze kon zich amper op eigen krachten verplaatsen. Ze voelde weer een pijnlijk kramp door haar lichaam schieten. Meteen trok haar lichaam samen en slaakte ze een kreet van pijn.

Uit het niets verscheen Kanrou. Van opluchting begon ze harder te huilen en pakte zijn hand vast. “Oh god, wat ben ik blij jou te zien,” Hij keek bezorgd en vroeg haar wat er was gebeurd. Het antwoord leek niet belangrijk, waar door ze hem ook niet beantwoorde. “Ik..Ik moet hier weg..” ze wilde opstaan en probeerde zich aan de langharige jongen op te trekken, wat niet veel uithaalde. Weer voelde ze een scherpe pijn. Het begon warm en plakkerig bij haar onderbuik en benen te voelen. Voorzichtig reikte ze tussen haar benen. Met grote ogen van angst bekeek ze daarna haar trillende hand, waar het bloedrood van haar vingertoppen afdroop. Kanrou haalde een injectienaald te voorschijn die hij in haar arm stak. “Wat doe je nu!”
‘Dit is alleen morfine. Niet gevaarlijk voor jou of de baby. Vertrouw je me?’ Nina keek hem een paar seconde met grote ogen aan. Ze moest hem wel vertrouwen, aangezien hij het spul al in haar bloedbaan had gespoten. Daarbij kwam, was dat hij de enige was die haar kon helpen. Dus ze knikte even vlug, terwijl ze haar tranen wegveegde. Ze voelde meteen de werking van de morfine. De pijn werd minder, maar ze begon zich slapper en gevoelloos te voelen. Had hij haar niet teveel gegeven?

Met hulp van Kanrou, lukte het haar eindelijk om op haar benen te komen. Wankelend hield ze zich vast aan zijn schouder. “We moeten hier weg.. we moeten terug naar het huis.. Ik.. mijn … bhhabhhy..” Alles wat ze zei kwam er slapjes uit. Even werd haar zicht zwart en zakte door haar benen. Meteen voelde ze de sterke armen van Kanrou, die haar ondersteunde. “Zizou.. Bran.. We moeten ze vinden, straks worden ze gepakt door die.. die monsters,” Bezorgt keek ze Kanrou aan. “Waar is Ghost?! Heb jij hem gezien?!” Paniekerig keek ze om zich heen, toen ze een geluid van voetstappen hoorde. Bladeren bewogen, er brak een takje. Er kwam iemand op hen af. En die persoon had haast…

Terug naar boven Go down
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey vr okt 04, 2013 10:17 am

Door de behoorlijk dichte bosjes was het moeilijk te zien waar de sporen liepen. Toch wist Ghost ze goed te volgen terwijl hij rende. Het spoor was vers en gehaast waardoor het duidelijk was. Plots hoorde hij de gil van Nina. De zenuwen schoten door zijn lijf en hij hield zich niet meer in met rennen om het spoor te volgen. Het geluid was van een duidelijke kant gekomen, waar hij nu heen sprintte. Toen hij plots een geïnfecteerde voor zich zag, gaf hij met een flinke zwaai een klap met zijn bijl. De moeite om achterom te kijken nam hij niet. Toen hij plots 2 schimmen zag door de bosjes hield hij zijn bijl klaar. De een werdt omhoog getrokken door de ander. in zijn gedachten was het een geïnfecteerde die Nina greep. Hij rende door de bosjes met bijl geheven, maar die liet hij snel weer zakken toen hij Kanrou opnieuw zag. Hij was het geweest die Nina had gered. Ghost liep naar Nina toe. "Gaat het?" Klonk Ghost gestrest. "j.je bloed!" Ghost keek haar angstig vragend aan. voor de twee dieren had hij op dit moment geen aandacht. "We moeten je naar een veilige plek brengen... en je daar snel onderzoeken..."

Een tak kraakte en meteen stond Ghost naar de plek gericht. Ghost liep op de plek af toen hij geblaf hoorde. Bran kwam uit de bosjes gerent. "Bran kom hier!" Ghost pakte het dier mee, terwijl hij hem onderzocht op wonden. Bran had niks, behalve een wat smerige vacht van alle takken en blaadjes die erin bleven steken. Ook Bran zag dat er iets mis was met Nina en begon zenuwachtig om haar heen te lopen.

Nog voor ze konden vertrekken kwamen er een aantal geïnfecteerden door de bosjes heen. Ghost rende eropaf en hakte van bovenaf op een ervan in. De schedel spleet in tweeën met een luide kraak. Met zijn voet schopte hij het lichaam van zijn bijl af tegen een andere, waarna hij een derde de nek half doorhakte. alle drie stonden ze niet meer op, omdat de nog levende niet sterk genoeg was om een lijk weg te duwen. Het begon lelijke wonden te maken op het lichaam bovenop zich. Ghost pakte zijn boog en schoot kalm een pijl door het oog van de laatste heen. Het bloed en pus van de lijken die aan zijn wapens hing, smeerde hij af op de kleding van de lijken. "Ik wil Nina hier weg hebben... ze is hier niet veilig..."
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo okt 13, 2013 6:47 am

Natuurlijk had hij haar te veel morfine geïnjecteerd. Dat weerhield haar tenminste om per ongeluk te persen terwijl de baby nog niet volgroeid was. Dat kon catastrofaal worden. De baby zal het nooit kunnen overleven maar zij misschien ook niet. Een drama dus. Waarschijnlijk zou hij dan ook met Ghost opgescheept zitten en daar had hij niet zo zeer zin in. Nee echt. Hij mocht hem gewoon niet. Nina ook niet echt maar misschien was het omdat hij over het algemeen niet echt met andere mensen om kon gaan. Ach ja, niets aan te doen.
Hij hielp haar overeind en ving haar gelijk ook weer. De morfine was sterk genoeg, mooi. ‘We moeten hier weg... we moeten terug naar het huis… Ik... mijn … bhhabhhy.’ Niet dat het een probleem was maar ze maakte zich te veel zorgen in zijn ogen. ‘Zizou.. Bran.. We moeten ze vinden, straks worden ze gepakt door die… die monsters. Waar is Ghost?! Heb jij hem gezien?!’ Hij zuchtte diep. Als ze niet zwanger was en gierend van de hormonen had hij haar geslagen, serieus. Drama kind. Hij had er werkelijk genoeg van. ‘Excuse me for this.’ Zonder pardon greep hij haar vast en tilde haar op in bridal-style. Ze was zwaar, hij was niet zo sterk én hij was gewond. Yup, dit ging een prettig ritje worden.
Hij was op het punt om weg te gaan maar stopte op het moment dat hij geritsel in de bosjes hoorde. En daar kwam Ghost. Dat was een ding opgelost. Zou Nina wat minder ongerust zijn. ‘Gaat het? J-je bloed! We moeten je naar een veilige plek brengen... en je daar snel onderzoeken…’ En alweer een die zich veel te veel zorgen maakte. Geweldig. En om het allemaal nog leuker te maken kwam de hond ook nog eens aangerend. Joehoe. Zo idioot als het beest was, begon het cirkeltjes te rennen om haar heen. Om zijn voeten heen dus. En weer zuchtte hij. ‘Ze gaat niet dood en de baby ook niet. De overdosis morfine zorgt ervoor dat ze niet kan persen zodat alles in tact blijft. Ze kan echter wat waanbeelden gaan zien en nonsens uitkramen.’
Lang waren ze niet alleen. De mutanten waren al heel snel op hun spoor gekomen. Hij hield Nina strak vast en stond klaar om het op een lopen te zetten. Geen probleem, alleen een beetje pijnlijk en zwaar. Gelukkig ging Ghost al op de mutanten af en hakte erop los. Geweldig gezicht om die mutanten te zien splijten. Het bloed, de pus en het gekraak van botten was een heerlijk aanzicht. Ghost veegde de bijl aan de restanten van kleding van de mutanten af. ‘Ik wil Nina hier weg hebben... ze is hier niet veilig...’ Hij liep in alle rust even in de richting van het strand. Even stond hij stil en draaide hij zijn hoofd naar Ghost. ‘Er zijn er meer. Keep them of and..don’t die. I don’t want to be stuck with her.’ Hij zette zich af en zette het op een lopen. Een strakke sprint met sprongen hier en daar. Snel was hij, dat zeker. Al was het problematisch met een gebroken rib.
Langzaam kwam het huis in zicht en rende hij erop af. Voor het hek zette hij haar even neer om deze open te maken en hun er doorheen te loodsen, hij kon er namelijk niet overheen springen. Het hek sluitend, pakte hij Nina weer op en hielp haar op een bed in de ziekenzaal. Hij liep even door en maakte zijn lange haar vast met een elastiekje voordat hij zijn handen en armen ging wassen en handschoenen aandeed. Met een stethoscoop luisterde hij op Nina’s buik. ‘Traag, niet gevaarlijk. Spreid je benen.’ Hij handelde snel en functioneel. ‘Maak je niet druk, ik ben een dokter.’
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo okt 13, 2013 8:30 am

Kanrou was al richting het strand gelopen, terwijl hij hem inhaalde. Nog voor hij bij Kanrou was gekomen zei die al ‘Er zijn er meer. Keep them of and..don’t die. I don’t want to be stuck with her.’ Kanrou zette het op een lopen en Ghost sprintte er snel achteraan. Zijn bijl in de hand sloeg de eerste mutant weg toen hij Kanrou had ingehaald. Een volle slag in het gezicht met de bijl was uiteraard fataal. Een flinke trap zorgde ervoor dat Kanrou door kon rennen zonder te struikelen. Ghost gooide nu een werpmes naar 2 mutanten naast elkaar en nog voor deze de grond raakte pakte Ghost het mes alweer uit de mutant. De ander sloeg hij met zijn bijl tegen de vlakte. Vervolgens rende hij het pad op van het gebouw. Zijn bijl slingerde naar links, waardoor de schedel van de mutant in 2en brak en de hersenen op de grond rolde. Kanrou stond nu bij het hek, waar meerdere mutanten op hem af kwamen. Ghost Sloeg met zijn bijl een ervan neer en de ander trapte hij tegen het hek aan, waardoor de nek van de mutant brak. Een derde pakte hij bij de keel en trok hij de nek van stuk. En de laatste hakte hij in de nek, om vervolgens met zijn andere hand de nek van de mutant los te trekken van het lichaam. Met een krachtige worp gooide hij het hoofd tegen een mutant verderop, die hierdoor omver tuimelde en de heuvel afrolde.

Snel deed Ghost het hek dicht en rende achter Kanrou aan, die Nina al aan het onderzoeken was. ‘Maak je niet druk, ik ben een dokter.’ Ghost kon niet anders dan afwachten tot Kanrou klaar was. Ongeduldig liep Ghost naar buiten en stak met een mes alle mutanten dood die tegen het hek aan stonden te klauwen. "Hier Demonen... pak AAN!" Hierbij stak hij een vrouw door haar oog heen, die als een zoutzak op de grond viel. Langzamerhand liep hij het hele hek langs en stak er steeds meer dood. Toen alle mutanten dood waren liep Ghost weer naar binnen, waar hij zijn wapens schoon maakte onder de kraan. Het water ving hij op in een bak, die hij door het hek leeggooide. Die lijken moeten binnenkort weggehaald worden... Bedacht Ghost zich.
Terug naar boven Go down
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo okt 13, 2013 9:31 am

“Excuse me for this.” Voor Nina hem tegen kon houden tilde Kanrou haar op. Ze had hem ook niet tegen kunnen houden, want ze voelde hoe ze slapper begon te worden. Haar gedachten werden waziger. Evenals haar zicht. Ze hoorde nog net Ghost z’n stem, voor ze weg zakte en haar bewustzijn verloor. Haar armen en benen hingen levenloos net als haar hoofd die achterover hing, haar egale zachte kale hals ontbloot.

Ze kwam even bij zinnen en keek wazig om haar heen. Ze zag een plafon, ze zag bedden en deuren en kasten. Ze was weer in het gebouw. Kanrou was bij haar. Ze hoorde hem zeggen dat ze haar benen moest spreiden. Zacht mompelend stribbelde ze een beetje tegen. “Waarom.. Wat is er aan de hand” zei ze zacht en schor.
“Maak je niet druk, ik ben een dokter.”
Om een of andere reden geloofde ze hem meteen. Ze liet hem zijn gang gaan en rustte haar hoofd in het kussen en sloot haar ogen.

Kanrou had niks kunnen vinden. Hij had haar grondig onderzocht maar niks kunnen vinden. Ze was al weer wat wakkerder. Nog steeds voelde ze een pijn in haar buik. Ze lag nog op het bed. Waar Kanrou was wist ze niet. Ghost had ze ook niet meer gezien. Ze wist niet wat er buiten allemaal gebeurd was en maakte zich nog steeds grote zorgen. Gelukkig was Bran zelf terug gekomen. Die lag nu rustig, maar waakzaam, naast haar op het bed. Zizou was nog niet gevonden of zelf terug gekomen. Ze kon niet naar hem zoeken. Ze wist niet waar die mensen, als het tenminste mensen waren, buiten mee bezig waren. Wat ze van hen wilde en of ze gevaarlijk waren. Als ze haar aan zouden vallen kon ze niks doen. Ze was zwanger en dat maakte haar alleen maar slomer en zwakker.    

Hoe kon ze zo stom zijn om te denken dat dit goed zou gaan. Het kon niet meer. Er was geen kans meer op nieuw leven. Niet hier. Niet in deze wereld. Hier had een baby geen enkele kans. Het zou sterven van ziekte, kou of honger of ze zou het verliezen aan iemand anders. Het zal de kansen van andere verkleinen of mee trekken in een spiraal van verdoemenis. Nog een mond om te voeden. Nog een leven om op te passen. Eentje die veel tijd en veel aandacht vroeg. Eentje die niet zomaar stil zou zijn als dat moest. Hoe kon ze dit ooit gewild hebben. Zo had ze de levens van Kanrou en Ghost en… Jonathan.. in gevaar gebracht. Maar ze kon er niks meer aan doen. Het was te laat. Voor Jonathan en voor haar. De zwangerschap was te ver gevorderd. Daarbij kwam dat ze in tweestrijd zat. Dit leven, dit kind was het laatste stukje dat ze van Jonathan had. En haar moederlijk instinct kon het dierbare schepsel in haar baarmoeder niet los laten. Zelfs niet voor Ghost. Hoe hard het ook klonk, als ze Ghost achter moest laten voor het leven van haar kind. Ze zou het meteen hebben gedaan. Zonder twijfel. Helemaal als Ghost er ook meer kans mee kreeg. Dat had ze nog liever. Een leven zonder Ghost, die veilig was, dan een leven met Ghost, wat hem in gevaar zou brengen.

Wat haar nog meer zorgen maakten was het feit dat ze had gebloed en die pijn in haar buik. Het bloeden was inmiddels wel gestopt maar ze was vreselijk bang dat er iets met het kindje was gebeurt. Als hij een afwijking had door die val zou ze het zichzelf nooit vergeven. Misschien was het goed als er iets mis mee was. Misschien kon ze het dan niet in leven laten en moest ze het wel ... Nee! Even zag ze weer de dode kinderen van haar vriendin, Daisy, voor zich. Dat mocht ze niet denken… G**verdomme! Ze wist het niet meer. Hoe blij ze ook was geweest, toen ze ontdekte dat ze in verwachting was, ze had niet kunnen voorspellen dat één zo’n kleine bevruchting haar hele leven zou veranderen. Beter gezegd, hun hele leven. Ze had nooit nagedacht over kinderen. Zeker toen de oorlog begon en ze moesten onderduiken. Ze wist nog dat ze die ene nacht, de nacht dat ze zwanger raakte, had gedacht dat een kindje misschien wel de wereld zou verbeteren. Je weet wel, nieuw leven, nieuwe kansen en hoop.

Het was onmogelijk geworden. Dat zag ze nu pas in. Na al die doden.. al die vreselijke mensen.. Ze barste in huilen uit en begroef haar gezicht in haar handen. Haar vettige haar plakte aan haar huid. Ze wist dat ze onder het vuil zat. Zand en modder. Bloed.. Maar wat kon dat nog schelen. In deze wereld was er geen luxe meer. In deze wereld was er alleen nog maar overleven. De wet van de sterkste. Maar ze kon het niet alleen. Ze kon niet alleen beslissen. Ze moest de mogelijkheden bespreken met Ghost. Hoe moeilijk dat ook zal worden…

Met wijd opgesperde neusgaten was de zwarte hengst weggerend. Hij had een paar schrammen door stekels aan een bosje waar hij langs was geschuurd. Hij had er verder geen last van, want de paniek had hem overspoeld. Zwaar hijgend galoppeerde hij tussen de bomen door. Na een tijdje werd hij eindelijk wat kalmer. Met zijn oren overeind, ogen en neusgaten wijd open bleef hij staan en keek schrikkerig om zich heen. Zijn oren draaide alle kanten op bij elk geluid. Als hij iets hoorde kraken keek hij meteen op. Vogels vlogen met een hoop kabaal weg en het paard spande meteen zijn spieren om een paar meter weg te draven. Als een locomotief haalde hij adem. Hij stond op het halster touw dat hij mee sleepte en trok zijn eigen hoofd met een ruk naar beneden. Geschrokken trok hij zijn hoofd met kracht omhoog en het halstertouw schoot los van zijn halster. Vlug draafde hij weg, tussen de bomen door, van de heuvel af. Het heldere water spletterde omhoog toen het grote paard door het ondiepe beekje stapte. Hij bleef even staan en nam een paar slokken van het vers stromende water. Even keek hij om zich heen en stapte toen rustig verder. Zijn hoeven maakte een dof geluid op de bosgrond. Een van zijn hoefijzers was losgeraakt en van zijn hoef af geslingerd. Het voelde raar aan waardoor hij lichtelijk kreupel liep. Alert en gespannen liep hij verder de natuur in.
Terug naar boven Go down
Kanrou

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 25 maar hij denkt 18 ofzo
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey di nov 12, 2013 10:19 am

Voorovergebukt tussen haar benen zat hij haar te onderzoeken. Nee niet de beste plek. Hij was geen gynaecoloog maar een normale dokter. Van het vrouwelijke geslachtsdeel wist hij wel wat en wat er aan de buitenkant mis kon zijn maar wat er binnen mis zou kunnen zijn had hij geen idee van. Maar al te goed wist hij dat er iets mis was met de baby. Hij kon er niets aan doen in ieder geval. Er bestond nu een hele grote kans dat ze een miskraam zou gaan krijgen. Echter bleef zijn mond gesloten. Hier kon hij niet eens aan beginnen.
Het enige wat hij wél had kunnen doen is haar wegdragen, terug naar het huis waar ze nu waren. Echter, lang blijven kon hij niet meer. Vooral nu hij een groot deel van zij n geheugen terug had. Hij wist nu weer waarom hij alleen was in deze wereld. Iedereen om hem heen was geïnfecteerd. Zijn zus, zijn broer en zijn beste vriend. Niemand leefde waarschijnlijk meer. En toch kon hij het niet geloven dat echt werkelijk iedereen weg was. Maar als hij hier bij Nina en Ghost zou blijven kon hij er nooit achter komen. Hij moest hier weg.
Het water spoelde spoelde het bloed van zijn armen en handen. Zonder terug te kijken liep hij de deur uit. Zijn katana aan zijn broekriem en zijn zintuigen op scherp, kwam hij uit het gebouw. Zo te zien was Ghost druk bezig met de mutanten buiten het hek aan het afslachten. Mooi moment om weg te gaan zonder dat een van de twee het doorhad. Hij liet niets van zichzelf achter alsof hij er nooit geweest was. Alles op de plek waar hij het had gevonden en de kleding die hij had gedragen waren excact hoe ze waren aangetroffen. Niets had nog een spoor van hem. Hij was nu voor hen weg. Snel en zonder uitgelegde reden. Niet dat het hem wat uitmaakte. De bladeren ritselden onder zijn voeten. De wind blies in zijn lange haren en weg was hij. De Kanrou die Nina en Ghost kende was voor altijd verdwenen voor hun.
Terug naar boven Go down
https://www.facebook.com/dcasteleijn
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo nov 17, 2013 4:07 am

alle monsters buiten het hek vermoorden had Ghost maar 20 minuutjes geduurt. Het zou vreemd zijn om voor de ramp te zien, want een normaal persoon die net volwassen zou zijn stond nu door het hek heen zieke mensen dood te steken met een scherp geslepen stok. Ghost had niet eens zijn eigen wapens gebruikt om ze allemaal te doden. Zonder emoties stak hij nu de laatste die tegen het hek stond dood. Zo... dat is ook weer opgelost. Langzaam liep hij terug naar het huis. de stok lag nog met de punt buiten het hek, zodat het virus niet binnen het hek zou komen.

Rustig maakte Ghost zich schoon van alle vuiligheid, zodat hij niet het virus kreeg. Of erger... dat Nina het virus kreeg, helemaal tijdens de zwangerschap. Nadat hij zich zo goed als kon schoongemaakt had ging hij snel naar Nina toe.

Toen hij bij Nina aankwam vond hij haar bovenop een tafel. "Heey, hoe is het nu met je?" Vroeg hij nieuwsgierig naar wat Kanrou zou hebben gevonden, maar aan de andere kant bang om het te horen. Rustig deed Ghost zijn capuchon af en zijn mondkap weg. "Wat zei Kanrou?"
Terug naar boven Go down
Nina

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 24
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey zo nov 17, 2013 7:25 am

De uitdrukking op haar gezicht en de blik in haar ogen moesten genoeg zeggen, toen ze Ghost aan keek die de kamer binnen kwam. Ze was bang en vreselijk bezorgt. Ze kwam voorzichtig overeind om van de tafel af te komen. Het lag niet lekker en ze wilde liever op bed liggen. Ghost vroeg haar naar Kanrou’s waarnemingen, al zag ze aan hem dat hij tegen de uitslag op keek en bezorgd was. “Was hij niet bij jou dan? Hij was naar buiten gelopen dacht ik..?” sprak ze bedenkelijk. Met een trage pas en af en toe steunend tegen de muur, of op Ghost liep ze naar haar bed waar ze op de rand ging zitten. Nu moest ze Ghost vertellen over haar plannen. Zijn mening vragen, en wellicht zijn hulp. Dat zou leuk worden. Even keek ze vertederd op haar buikje neer die ze zacht aaide. Ze keek op naar Ghost en zei een beetje verslagen “Hij heeft niets gevonden. Of hij heeft me niks gezegd, ik ben ook niet wijzer geworden uit de hele situatie. Ik kan je wel zeggen dat het niet goed zit Ghost. We moeten deze hele zwangerschap nog eens goed overdenken.” Ze was heel serieus waardoor ze altijd met een wat lagere stem sprak en had een lichtelijk trieste uitdrukking op haar mooie gezicht. “Ik denk namelijk niet dat ik het kan. Ik wil jou niet verliezen. Niet na wat er met Jonathan is gebeurd. Ik heb je vandaag al bijna verloren. Stel nou als de baby er straks is en we weer zulke aanvallen krijgen. Dat kan nooit goed gaan. Jij kunt ons niet in je eentje beschermen. Ook niet met Kanrou’s hulp. Onze overlevingskansen zinken steeds dieper. Nu helemaal. Het voelt niet goed Ghost. Ik ben bang dat …” ze moest even haar emoties weg slinken. “ Stel nou dat ik een miskraam krijg. Of het kindje wordt verkeerd geboren… we.. Ik, ik kan het gewoon niet. Het is niet meer mogelijk in deze wereld. We hadden hier nooit verder mee moeten gaan. Je moet me helpen. Met een beslissing. Ik..Ik denk dat we niet mogen laten leven. Als het nog leeft tenminste.. maar dat betwijfel ik. Je hoeft me nu niet meteen te antwoorden, maar denk er over na. Asjeblieft.”


Nina wilde het van hem weten. Ze wilde weten of hij het een kans wilde geven. Zo niet, dan had zij haar antwoord. Dan wist ze wat haar te doen stond. Het zal heel zwaar en moeilijk worden. Ze zal het verlies vreselijk vinden, maar ze wist dat ze erover heen zou komen. Bran lag alweer aan haar voeten en likte zacht haar hand. Nu wilde ze even iets heel anders weten. “Wat is er buiten allemaal gebeurt? Ben je erachter gekomen wie die mensen waren en wat ze van ons wilde? Zijn ze weg? Is het weer veilig?” ze was nog steeds heel bezorgd om Zizou, maar daar vroeg ze maar niet naar. Hij was weg gegaloppeerd en niet de goede richting op. Eigenlijk vermoede ze dat hij niet meer terug zou komen en had hem ook al vrij snel los gelaten. Iets wat normaal werd in deze wereld. Ze wreef een plakkerige pluk haar achter haar oor en keek Ghost met haar blauwe ogen aan. Wat was alles toch snel veranderd. Een paar maanden geleden waren ze zo verliefd en gelukkig met elkaar. Er leek afstand tussen hen te groeien. Niet van zijn kant, maar juist de hare. Ze hield van hem, daar was geen speld tussen te krijgen. Maar hoe meer haar buik groeide hoe dieper en groter de kloof leek te worden tussen hen.

Nadat Ghost haar het een en ander had verteld, is ze toch maar even gaan douchen. Het warme water voelde goed op haar blote, plakkerige huid. Er klonk een doffe klap. Ze hoorde het eerst niet door het stromende water. Ze draaide de douche uit, sloeg een handdoek om en weer klonk een doffe klap. Alert keek ze op. Het was weer stil. “Ghost..?” haar stem galmde eenzaam door de ruimte. Het bleef een paar seconde stil. Een vreemd geschuif over de vloer vulde opeens de ruimte. Wie was dat? Vroeg Nina zich lichtelijk angstig af. “Hallo?” klonk haar stem onzeker door de ruimte. “Wie is daar..?”
Terug naar boven Go down
Ghost

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 22
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey ma nov 18, 2013 11:35 am

“Was hij niet bij jou dan? Hij was naar buiten gelopen dacht ik..?” had Nina gezegt op zijn vraag. Kanrou bleek dus naar buiten te zijn gegaan, maar hij had hem niet gezien. Vreemd dacht Ghost. Toch ging Nina verder na een korte stilte, want hij was teveel aan het denken om een antwoord te geven. “Hij heeft niets gevonden. Of hij heeft me niks gezegd, ik ben ook niet wijzer geworden uit de hele situatie. Ik kan je wel zeggen dat het niet goed zit Ghost. We moeten deze hele zwangerschap nog eens goed overdenken.” Ghost keek haar bedenkelijk aan. “Ik denk namelijk niet dat ik het kan. Ik wil jou niet verliezen. Niet na wat er met Jonathan is gebeurd. Ik heb je vandaag al bijna verloren. Stel nou als de baby er straks is en we weer zulke aanvallen krijgen. Dat kan nooit goed gaan. Jij kunt ons niet in je eentje beschermen. Ook niet met Kanrou’s hulp. Onze overlevingskansen zinken steeds dieper. Nu helemaal. Het voelt niet goed Ghost. Ik ben bang dat …” Even slikte Nina. “ Stel nou dat ik een miskraam krijg. Of het kindje wordt verkeerd geboren… we.. Ik, ik kan het gewoon niet. Het is niet meer mogelijk in deze wereld. We hadden hier nooit verder mee moeten gaan. Je moet me helpen. Met een beslissing. Ik..Ik denk dat we niet mogen laten leven. Als het nog leeft tenminste.. maar dat betwijfel ik. Je hoeft me nu niet meteen te antwoorden, maar denk er over na. Asjeblieft.”

Direct daarna had Ghost al zijn antwoord. Het antwoord had hij al de hele tijd klaarliggen ookal zou de vraag niet hardop gesteld zijn. Het was een antwoord dat hij zichzelf al min of meer gegeven had. "We gaan ervoor zorgen dat alles goed komt met het kindje." Heel even wachte Ghost maar vervolgde toen zachtjes en teder. "Ons kindje." Ook zou er nu toch niets meer aan te doen zijn, maar hij zou de keuze niet eens overwegen. "Dat kindje gaat gezond opgroeien en wij gaan het een zo goed mogelijk leven gunnen." Ghost klonk streng en hij was duidelijk dat hij geen keus liet voor Nina. Ook al was die er niet. "Ga jij nou maar even rustig douchen, dan kan je je even opfrissen na deze dag."

Toen Nina onder de douche stond Liep Ghost rustig door de gangen heen, maar zag plotseling een gebroken raam. Het was geen raam die naar buiten leidde, maar het was een raam van een tussendeur. Ghost pakte zijn bijl snel vast. Was dit al zo voor we hier kwamen? Ghost liep voorzichtig naar de deur en duwde deze met zijn voet open. Echter kon hij niks zien dat het gebroken glas veroorzaakt kon hebben. Stil liep hij door het huis heen, waarbij hij zoveel mogelijk luisterde naar onverwachte geluiden. Plots hoorde hij een vreemd gebonk. Het leek uit de kelder te komen en dus ging hij er snel heen. Eenmaal bij de kelder bleek deze totaal leeg, maar het gebonk bleef hoorbaar. Plots viel hem op dat er een hele oude cv-ketel stond. Terwijl hij ernaar keek klonk er weer een bonk, maar nu veel luider. Hmm oud ding... vandaar dat dat geluid eruit komt... Toch tikte Ghost er even met zijn bijl tegenaan voor onbekende dieren die er misschien in zaten. Er kwam niks uit, maar Het viel Ghost wel op dat ze toch een probleem hadden. Er stond blijkbaar een benzinetank van een paar honderd liter hier beneden. Dit werdt natuurlijk verbruikt om het water te verwarmen, Echter kon dit misschien ook elektriciteit betekenen... Hij moest alleen een generator zien te vinden. Plots hoorde hij iets achter zich. Snel draaide Ghost zich om en kon nog net iets onderuit trappen. Het bleek een ziek beest, maar niet het bekende virus. Ghost pakte het beest snel vast met een doek dat op de cv-ketel lag en nam het mee naar buiten, waar hij het spontaan over het hek slingerde. Het beest vluchtte gelukkig weg, want nu hoefde Ghost geen maatregelen meer te treffen.

Toen hij terugkwam in het huis, zag hij Nina staan. "Wat is er? waarom loop je met alleen een handdoek hier rond?" Vroeg Ghost aan Nina. Na haar aangehoord te hebben legde hij uit dat hij het waarschijnlijk was van de geluiden van daarnet en hij vertelde haar over de kelder en wat hij had opgemerkt. "Dus wat denk je ervan als ik een Generator zou gaan regelen? Het zou een geweldige aanwinst zijn voor het gebouw... Maar het gebruikt wel benzine of een andere brandstof, al moeten we zowiezo benzine voor de cv-ketel regelen als we warm/stromend water willen behouden"

ongeveer een uur later stond Ghost op het balkon. Het was een tijdje geleden en de sporen waren al bijna weg, maar dit was de plaats waar hij was gevallen. Dit was de plek van zijn ongeluk. En de plek waar iemand anders dood was gevallen. Ghost had Jonathan nooit zien liggen, maar de plek waar een tegel was gebarsten van de stoep rond het huis. Dat was de plek waar hij Jonathan zou vermoeden. Zijn eigen landingsplaats was echter duidelijk te zien. Het dak van de pickup-truck was helemaal ingedeukt. Dit had hem waarschijnlijk gered... Het dak had zijn landing niet abrupt gemaakt maar ietwat uitgerekt over een langer moment. Dit was 100% zeker de reden van zijn overleven. Als hij ook maar een meter van die plek vandaan was gevallen had hij de pickup-truck gemist. Dan was hij nooit in de laadbak gerold... dan was hij nooit "zacht" opgevangen door het dak. Dan had hij hier niet meer gestaan. Ghost trok zijn mauw omhoog en keek naar zijn arm. De littekens zaten duidelijk in zijn arm. Het waren de slechtste momenten geweest in zijn leven dat hij zichzelf dat had aangericht. Toch vond hij het niet erg wat hij zichzelf had aangedaan. Het was misschien radicaal, maar het was zijn manier van opluchting bij veel te heftige emoties.
Het was geen leuke plek hier op het balkon, maar toch was hij blij met wat hier was gebeurt. Bovendien had Ghost het gevoel dat hier snel nog iets belangrijks zou gebeuren. Hij wist niet wat het zou zijn of wanneer het zou gebeuren, maar het gevoel bleef.
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: ...a new journey

Terug naar boven Go down

...a new journey

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 2 van 3Ga naar pagina : Vorige  1, 2, 3  Volgende

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Perished :: Harena beach-