IndexFAQHomepageKalenderGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel| .

alone

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Owsla

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 3
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: alone za apr 27, 2013 4:42 am

Als je niet zou weten dat hij er lag , zou je hem ook niet zien. Owsla lag vlak tegen de grond , oren in zijn nek en ogen groot van angst. Hij was geschrokken van een vogel. sinds het virus was hij schrikachtiger dan ooit. in het wild , helemaal alleen. het was beangstigend. voor een hele tijd bleef hij dar zo liggen totdat hij zeker wist dat de kust veilig was. hij sprong overeind en hupte een stukje naar voren , hier had hij goed zicht op zijn omgeving. hij moest zich snel verstoppen in het gras , een hol had hij nog niet kunnen graven. hij was te druk met opletten en eten. al meerdere keren had hij een waarschuwing gestampt waarna hij zich realiseerde dat hij geen reactie zou krijgen. Hij zuchtte verdrietig en nam nog een hapje gras. voordat het virus uitbrak , leefde hij vrolijk bij een gezin. hij had altijd lekker eten en vers water , een groot hok waar hij elke da uit mocht , liefde , aandacht en een vriendinnetje het enige nadeel hiervan was dat hij een castratie moest ondergaan. de mensen wilde geen kleintjes ,dit betreurde hij wel heel erg maar hij had niks te klagen. en toen brak de oorlog uit. de mensen gaven ze minder aandacht en liefde. het eten werd ook steeds minder. toen werden de mensen ziek en ze kwamen nooit meer. hij en Jasmin hebben zich met de laatste restjes voer en met het hout van het hok inleven gehouden. ze moesten er namelijk uit , anders zouden ze zeker sterven. toen ze er eindelijk door waren konden ze over het hek heen het veld in rennen. het was eng en nieuw en vol gevaren. en toen werd Jasmin ziek en stierf ze. tranen prikte in zijn ogen en er zat een brok in zijn keel toen hij eraan terug dacht. hij werd weer helemaal naar het nu gehaald door een tak die brak. zijn oren richtte hij op en zijn neus ging snel heen en weer. zo snel als hij kon verstopte hij zich in het gras. zijn hard bonkte in zijn keel , als ze hem maar niet zouden vinden en opeten.
Terug naar boven Go down
Fade

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 3 Years
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: alone wo mei 01, 2013 9:43 pm

De honger die al een paar dagen In Fades buik zat werd alleen maar erger en erger. Hij was niet zo'n hele goede jager vanwege zijn tijd in het opvanghuis en omdat hij daar zijn eten altijd voorgeschoteld kreeg. Maar soms trok hij wel eens met Oreo er op uit om in het bos wat te vangen, dat had meestal geen succes omdat ze gewoonweg te luidruchtig waren en niet zo snel als de konijnen en hazen die gewoon met zestig kilometer per uur er vandoor stoven.
Hij stopte even met zijn slakkengang van lopen en keek naar de lucht. Blauw met hier en daar van die zachte witte schapenwolkjes. Hij bedacht zich hoe het voelde als je op zo'n ding lag. Of zou je er dan afvallen? Kon je erop springen, en zo ja, was het verend? Kon je er lekker op slapen? Was zijn vriend daarboven? Die laatste vraag kwam nogal onverwachts en hij schrok er zelf ook van. Betekende het nou dat hij in de goden geloofden? Hij glimlachte bij het idee dat de goden misschien zelfs nu naar hem keken, dingen over hem zeiden. Misschien werd er wel geroddeld over hem hoe goed hij was! Dat was nou Fade, hij zag bijna nooit de negatieve kant van dingen. Alleen wel van het virus. Hij was zijn vriend kwijtgeraakt, zijn maatjes, geen voedsel. Daar moest hij nodig naar opzoek.
Hij nam een sluippositie aan en kroop over het weiland. Hij was waarschijnlijk allang opgevallen door zijn prachtige hazelkleurige vacht, maar het was het proberen waard. Hij snoof de geuren diep op, het was allemaal gras, bos en konijn. Konijn! Er was dus voedsel in de buurt. Hij dook het lange gras in waar hij minder opviel en speurde het weiland af. Hij zag niets bruins of iets dergelijks en zuchtte diep. Misschien kwam hij nu wel om van de honger.
Hij legde zijn kop op zijn poten en zijn ogen keken even naar opzij. Waar hij een konijn zag liggen, bevend van de angst. Hij keek weer vooruit en een paar tellen later schrok hij op. Hij keek weer opzij, zijn ogen vol verbazing.
'Jij..Jij bent een konijn!' Zei hij verbaasd. Hij zag het even niet meer als voedsel, hij zag het als een vriend. Hij had al zo lang niet meer gesproken sinds die vogel. Geen idee waar die nu uithing. 'Rustig maar kleintje, ik wil je niet opeten!' Sprak hij opgewonden maar geruststellend. Hij wendde zich tot het dier en glimlachte.
'Hoe gaat het?' Vroeg hij spontaan. Zijn staart kwispelde. Eindelijk weer iemand waar hij mee kon praten. Dat was echt lang geleden.
Terug naar boven Go down
Owsla

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 3
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: alone wo mei 01, 2013 10:38 pm

Owsla slikte , uit zijn ooghoek zag hij een hond liggen. oh god , dit was zijn einde. de hond sprong op en zijn ogen stonden verbaasd 'Jij..Jij bent een konijn!' zei de hond. de verbaasdheid die in zijn ogen te zien waren klonk door in zijn stem. Owsla stampte hard met zijn achterpoot op de grond. 'Rustig maar kleintje, ik wil je niet opeten!' sprak het roofdier. het klonk opgewonden en geruststellend tegelijkertijd. Owsla geloofde de hond niet , zijn lichaam stond klaar om te rennen zodra hij een kans zag. De hond begon te kwispelen en vroeg spontaan 'Hoe gaat het?' Misschien wilde hij hem echt niet op eten bedacht Owsla , honden deden nooit zo tegen hun prooi , toch?. Stamelend antwoordde Owsla 'N....naar omstandigheden gaat het goed.' Hij ging rechtop zitten , oortjes naar voren. 'Hoe gaat het met jou?' vroeg hij maar. Op het moment was hij gedachteloos over wat hij kon zeggen tegen een hond die hem niet wilde opeten , en als de hond hem wel wilde opeten waren zijn laatste ademstoten tenminste niet bang. Of nou ja misschien wel maar hij daarvoor tenminste nog met een ander dier gesproken. 'Wil je me zo meteen opeten?' vroeg hij met een geknepen stem. Het idee was beangstigend. Hij keek om zich heen. Als het antwoord ja was kon hij niet wegkomen , de hond zou hem zo kunnen grijpen want hoe dan ook moest hij langs hem heen als hij weg wou.
Terug naar boven Go down
Fade

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 3 Years
Remission: Good

BerichtOnderwerp: Re: alone do mei 02, 2013 5:43 am

He beest maakte het goed. Al trilde hij wel heel erg maar kwamen zijn oortjes langzaam naar voren en stampte hij een keer met zijn achterpoot op de grond. Om de anderen te waarschuwen? Zouden er meer zijn? Om de een of andere reden bracht dat toch water in zijn mond. Hij had eigenlijk best wel zin in wat vlees. Maar als hij een familie had, een gezinnetje dan at hij niets of niemand op. Het was verschrikkelijk om te zien hoe iemand verdween, dood ging of anders voor je ogen. Hij kende het zelf ook. De pijnlijke herinneringen kwamen weer naar boven maar hij werd er gelukkig uitgehaald door het beestje omdat deze vroeg hoe het met hem ging. Hij hijgde een paar tellen en stak zijn tong toen naar binnen. 'hetzelfde als jij zei, mijn kleine vriend.' Zei hij vriendelijk.'na omstandigheden goed. Al heb ik wel al een paar dagen de honger in mijn buik.' Misschien had hij dat niet moeten zeggen. Waarschijnlijk was het beestje nu bang van hem geworden. Ja hoor, daar kwam de vraag al. 'Wil je me zo meteen opeten?' vroeg het bruine konijn met een geknepen stem. Fade staarde een paar enkele tellen in de verte, waar de wolken langzaam voorbij dreven. Toen zei hij zijn antwoord. 'Ik heb dan wel honger, maar nee. Ik ga je niet opeten kleine vriend. Ik vind wel iets anders. Misschien heb jij zelfs wel een familie of een vriendinnetje, een gezinnetje, en niets is zo verschrikkelijk als dat iemand ziet hoe zijn of haar echtgenote, vriend of anders wordt opgegeten, verpletterd of dood gaat. Geloof me, ik heb ervaring.' Sprak hij kalm.
het was een paar minuten stil, fade had niets te zeggen, het konijn was waarschijnlijk nog steeds bang en ook te bang om een vraag te stellen en de stilte was nogal bedrukkend. 'Ik ben Fade, en wie ben jij?' Vroeg hij toen vriendelijk en hij keek het beestje aan. Misschien was het een beter idee om weg te gaan en het hele gesprek te vergeten.
Terug naar boven Go down
Owsla

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 3
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: alone vr mei 31, 2013 4:03 am

Owsla voelde zijn lichaam ontspannen nadat de hond gemeld had dat hij hem niet zou opeten , omdat hij ervaring had met verliezen. Owsla zijn oren gingen verdrietig naar achter. de uitspraak van de hond deed hem aan zijn eigen verlies van Jasmin denken. 'Ik heb ook ervaring met verlies' antwoorden hij somber 'mijn vriendinnetje is gestorven door het virus' een bittere toon drong door in zijn stem en hij zuchtte , het was gebeurd er was niets wat hij kon doen om het om te keren. De stem van de hond drong door in zijn gedachten. 'Ik ben Fade, en wie ben jij?' Owsla zijn neus ging even op en neer voordat hij antwoordde. 'Hallo Fade. leuk je te ontmoeten. Mijn naam is Owsla.' Een kleine , bijna niet zichtbare , glimlach vormde op zijn bekje. Misschien dat hij deze hond , als een van de weinige , wel kon vertrouwen.

[ eindelijk! had weer een beetje inspi. het is wel weinig , sorry daarvoor.]


Laatst aangepast door Owsla op vr mei 31, 2013 4:04 am; in totaal 1 keer bewerkt (Reden van aanpassing : kleine spellingsfout eruit gehaald)
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: alone

Terug naar boven Go down

alone

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Perished :: Arboribus-