IndexFAQHomepageKalenderGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel| .

Long last...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Go down
AuteurBericht
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Long last... zo feb 24, 2013 8:20 am

Na het lange avontuur was micki er wel klaar mee. ‘waar is thuis als je het nodig heb… waar is je familie wanneer je ze nodig heb…. Wanneer je ze levend nodig heb!’ Boos schopte ze een steen weg. Lang boos blijven kon je niet op deze plekken. Het enige waar je boos op kon blijven was het mooie uitzicht van de zee en de zon dichtbij. Ze liep wat doelloos rond en na een klein tijdje liep ze tussen de bossen rond naar eten te zoeken. Bessen lagen er genoeg, ze had een handje van iedere soort meegepakt. Ze had alleen geen idee welke giftig was en welke niet. Voor de zekerheid hield het in een zakje.

Ze was aangekomen bij de strand en keek rond. Één lange kustlijn. Er was een bordje met de naam Harena Beach. Ze ging met haar voeten in het zand staan en deed haar schoenen uit. Rende in het water tot knie hoogte en rende wat vrolijk rond. ‘Het is hier zoooo mooi… ‘ Micki zuchte even al haar zorgen weg.

Ze had haar kleding op een rots gelegd en had een duik genomen. Gelukkig was haar haar alweer wat terug gegroeid. Ze vond het wel fijner als het wat langer was. De zon begon onder te gaan en micki trok haar kleding weer aan. Vertrouwde kleding, wat nog heel was ook. Die stad Solum was wel een moeite geweest om naartoe te gaan! Na wat brandhout en aanmaak hout gepakt te hebben maakte ze een klein vuurtje. Ze bekeek de bessen en wist niet welke wel of niet giftig waren en at dus maar geen bessen. Ze dronk wat water en keek om zich heen. ‘Wie is daar? ‘ Micki had iets of iemand opgemerkt. Nu maar hopen dat die iets niet in de aanval ging.
Terug naar boven Go down
Yules

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 20 jaar
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... zo feb 24, 2013 9:01 am

Het was al laat in de avond en de zon begon inmiddels onder te gaan. Veel van de gestorven vissen die het virus hadden opgelopen waren al verdwenen, maar hij hoopte nog een paar monsters te krijgen op dit strand. Op goed geluk was hij vroeg begonnen. Hij had zijn bekende zwarte jas aan. In zijn oren zaten oortjes die hij zachtjes een muziekje op hadden. 'Cause you chase answers' zong hij zachtjes met het muziekje mee. Hij glimlachte even toen hij een vis zag liggen. Hij ritste zijn tas open en trok een latex handschoentje aan. Hij pakte de vis vast en keek er even bestuderend naar. 'Jij bent besmet of niet?' sprak hij terwijl hij met een klein grijnsje de vis met zijn handen bewoog waardoor de kop in feite ja knikte. 'Dacht ik al...' sprak hij tegen de vis terug. Ja, het was even wennen, Yules was niet een normaal figuur. Hij had zijn vreemde trekjes. Hij viste uit dezelfde tas een aluminium koker en klikte deze open. De vist ging er zonder moeite in en verdween met koker en al in de leren tas. Hij glimlachte en keek op zijn horloge. Hij was nog vrij vroeg, misschien werd het dadelijk eens tijd om wat te gaan eten ergens. Hij glimlachte en streek een verdwaalde pluk haar uit zijn gezicht. Hij keek rond langs het strand en zag toen pas in de verte de rook ontwikkeling. Gelijk was zijn nieuwschierigheid geprikkeld. Hij zette zijn rustige looppas in en liep langs het strand. Hij had voldoende monsters na die laatste vis en kon weer voldoende onderzoek doen naar de effecten van het virus. Hij liep rustig met zijn tas op zijn rug gebonden door het vrij stevige zand. Hij was op de grens van vochtig en nat dus dat hield in dat je vrij goed kon lopen omdat het zand al in elkaar was geslibt. Hij kwam toen langzaam verder toen hij een klein kampvuur zag. Hij glimlachte toen hij een zekere persoon zag zitten bij het vuur. Haar rug was naar hem toe, tenminste zo vermoedde hij, ze zag er namelijk wel vrouwelijk uit, zoals zijn observerende blik altijd naar feiten zocht over iemand. Hij liep dichterbij en stond daarbij op een schelp. Die natuurlijk met het nodige gekraak moest breken. Hij zuchtte even. Geruisloos naderen was dus geen optie meer. En ja ze had hem opgemerkt. Hij hoorde haar vragen wie er was. Het was al donker en zijn kleren waren zeer donker, dus echt zichtbaar zou hij niet zijn tegenover de donkerkleurige zee.

'Excuses...' sprak hij met een vriendelijke toon en liep richting het kampvuur en glimlachte. 'Bezwaar tegen het feit dat ik hier bij kom zitten?' vroeg hij vriendelijk en nam rustig plaats tegenover Micki. Hij glimlachte en keek naar de omgeving. Het was best een mooie plek hier. Vervolgens ging zijn blik naar de bessen die er lagen. 'Het lijkt me niet handig om ze allemaal op te eten, als ik zo vrij mag zijn...' sprak hij kalm. 'Er zitten een aantal tussen die je goed last kunnen bezorgen...' sprak hij en grinnikte even. Hij wist niet precies welke nou giftig waren en welke niet, daarvoor waren de soorten te gevarieerd. Zwijgzaam stond hij op. 'Als ik zo vrij mag zijn...' sprak hij terwijl hij uit zijn tas een langere bord viste. Waarom hij het bij had, voornamelijk voor het onderzoeken van dingen op de plaats zelf. Hij legde het nog schone bord neer en sorteerde per soort iedere bes in groepen. In totaal had hij er een stuk of zes liggen. 'Ik heb een trucje van een wijze man geleerd. Per bes lagen er een stuk of vijf op het bord. Hij pakte een van de bessen die er rood uit zag. Hij prikte het zo dat het licht kapot was en duwde het toen tegen het puntje van zijn tong. Hij wachtte een halve minuut en legde het besje los van de groep maar er wel in de buurt. 'Die was giftig...' mompelde hij terwijl hij even opzij keek en moeizaam zijn speeksel doorslikte. Zijn tong was licht gaan tintelen er door en dat was een teken dat het giftig was. Hij keek toen naar de rest van de bessen. 'Eens zien...' sprak hij. 'Vogelkers, niet eetbaar...' mompelde hij. 'Braam, eetbaar...' sprak hij vervolgens en ging er een aantal meer af. Uiteindelijk had hij links een viertal soorten die eetbaar waren en rechts de soorten die eetbaar waren. Hij scheidde ze met een klein stokje dat naast hem lag. 'Voor het geval je honger had...' sprak hij. 'Ik zou de linkse opeten...' sprak hij vriendelijk en grinnikte even terwijl hij rustig ging zitten op hetzelfde plek tegenover haar.


Laatst aangepast door Yules op zo feb 24, 2013 10:54 am; in totaal 2 keer bewerkt
Terug naar boven Go down
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... zo feb 24, 2013 9:19 am

Een vreemde man was aankomen lopen. Ze vond hem maar raar… “Excuses..” er lag een vriendelijke toon in zijn stem. Het maakte micki iets minder ongerust. Het lijkt me niet handig om ze allemaal op te eten, als ik zo vrij mag zijn...' sprak hij kalm. 'Er zitten een aantal tussen die je goed last kunnen bezorgen...' sprak hij en grinnikte even. Micki keek naar de bessen. “Ik was ze ook niet van plan om op te eten… Ik weet niet zo veel van giftige en welke niet giftig zijn..’ Zei micki rustig. De man stond op en haalde een bord uit zijn tas… Micki werd nieuwsgierig wat hij allemaal in zijn tas had zitten… Ze vond het verkennen van dingen helemaal geweldig. Hij begon met verschillende besjes in de weer. Uiteindelijk had hij er een aantal apart gelegd. 'Voor het geval je honger had...' sprak hij. 'Ik zou de linkse opeten...' sprak hij vriendelijk en grinnikte even terwijl hij rustig ging zitten op hetzelfde plek tegenover haar.

Micki keek hem even aan… Ze had water gekookt en deed er een thee zakje bij. Haalde 2 bekers uit haar tas en schenkte hem een bakje thee in. En bood hem een bakkie thee aan.
Ik ben Micki. Micki Bell…’ Ze had getwijfeld of ze haar achternaam moest zeggen maar had het toch gedaan. Ze pakte de linker besjes van het bord en bekeek de structuur en dergelijk en deed het in een zakje. ‘Mag ik vragen wie U bent?’ ze was haar manieren nog niet vergeten… Jammer genoeg lieten de tafel manieren zich wel wat achterwegen. Ze ging verzitten zodat ze iets gemakkelijker zat en keek de man aan. ‘Ik kom uit de Four dukes… Goed in Muziek, zang en verkennen. Zei ze terwijl ze in de tas van hem probeerde te kijken. Ze nam een slokje van haar thee en keek hem aan.
Ze was gek genoeg niet van slag van zijn aankomst en dergelijk... Ze liet het gewoon over haar heen glijden alsof het iedere dag gebeurde.
Terug naar boven Go down
Yules

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 20 jaar
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... zo feb 24, 2013 10:54 am

Zwijgzaam kwam hij dichterbij, wilde geen bedreiging vormen voor het meisje. Want dat was het, gezien de gezichtskenmerken, de lichamelijke bouw zat ze richting haar pubertijd. De vijftiende levensjaar, wellicht. Hij kon zichzelf wel schieten voor zijn observerende blikken. Hij glimlachte vriendelijk en kwam dichterbij het kampvuur. Hij ging langzaam tegenover de persoon zitten. Hij zette zijn tas rustig naast zich neer en liet deze voor wat het was. Het was een vrij zware tas, maar daar merkte hij na zoveel het gedragen te hebben niet meer van. Hij vond het vervelender als hij de tas niet had. Hij was zo gefocust op het feit dat hij hem bij zich had. Hij hoefde maar een keer te fietsen zonder deze tas en hij was constant bezig het met het feit dat hij niet wist wat hij vergeten was. Hij pakte rustig het bord er uit en begon de bessen te sorteren. Hij ging ze een voor een af. Gelukkig was zijn moeder bekend in de natuurzaken en had hij er in zijn jeugd heel wat van opgestoken. Hij sorteerde ze en schoof het bordje richting het meisje. 'Vooral de bramen zijn het lekkerst....' sprak hij vriendelijk en knikte even zeker. Hij glimlachte en ging weer zitten. Hij keek op toen hij de mok met warme thee aangeboden kreeg. Hij stak zijn arm uit en pakte de warme thee aan. 'Dank je wel. Na een dag lopen over het strand is verwarmende thee welkom...' sprak hij met en een glimlach naar haar. Hij nam een slok en keek er van op. 'Wauw...' sprak hij terwijl hij nog een slok nam. 'Dit is wel heel lekkere thee...' sprak hij terwijl hij vluchtig nog een slok nam. Hij keek op toen ze zichzelf voorstelde. 'Aangenaam Micki....' sprak hij vriendelijk. 'Mijn naam is Yules, Yules Rhymnia....' sprak hij vriendelijk terwijl hij een hoofdkinkje ter beleefdheid gaf. 'Voor mij is het niet heel erg nodig om met U aan te spreken. Ik wardeer je manieren, maar ik ben net als jou gewoon een medemens die een grote ramp heeft overleefd. Ik wil me niet hoger plaatsen dan dat jou.' sprak hij en knikte even. Hij dronk zijn kopje leeg en keek haar aan. 'Four dukes?' sprak hij herhalend terwijl hij nadacht. 'Nee, komt me niet bekend voor. Ik ben namelijk nog niet zo heel lang in de stad aangekomen...' sprak hij namelijk en keek haar aan toen ze verder ging in haar interesses en kwaliteiten. 'Een muzikaal type dus....' sprak hij concluderend. 'En mag ik de eer hebben om van deze opkomende artiest iets te horen...' sprak hij met een glimlach en keek Micki even recht aan. Hij wachtte geduldig op een mogelijk reactie van Micki of ze het wel wilde. Sommige zangers zongen niet zomaar, en dat kon hij begrijpen dat ze niet zomaar begon met zingen. Hij glimlachte vriendelijk en keek even naar zijn tas en ritste deze rustig dicht. Het gaf een zacht geluid waardoor de stilte die er hing even verbroken werd. Daarna keek hij hoopvol naar Micki of hij iets zou horen.
Terug naar boven Go down
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... zo feb 24, 2013 8:57 pm

( https://www.youtube.com/watch?v=xbbFF2iegi0 )

De persoon had zich voorgesteld als Yules Rhymnia. “ehh.. sorry…’ micki boog voor als excuses. Die manieren zaten er nog wel vast in. Ze keek even naar de ondergaande zon. Het was gewoonlijk voor haar om mensen met U aan te spreken. Het werd zelden gezegd dat ze je mocht zeggen. Het was dan ook wel wat nieuws voor Micki. ‘Een muzikaal type dus… ‘ had Yules gezegd. ‘En… mag ik de eer hebben om van deze opkomende artiest iets te horen…’ Hij glimlachte en keek me recht aan. Ze keek even weg een kreeg lighte blosjes op haar wangen. Ze keek even in haar tas en haalde er een mini keyboard uit. Ze deed eerst een paar tonen en haalde een muziekblad uit de tas.

Dat mensen ervoor vraagde in plaats van dwingen. Dacht micki. Ze had nooit een probleem gevonden als ze gevraagd werd om te spelen. ‘Ik ken het nog niet zo goed… Maar… kan het proberen. ‘Had micki geantwoord. Ze werd altijd iets nerveus over sommige dingen waar anderen hun vinger niet op konen leggen. ‘je kan het misschien niet verstaan… ‘ Micki bekeek de papieren nog een keer en begon de toon aan te slaan. Ze begon met het refrein en begon daarna met het normale nummer.

Nadat haar nummer klaar was moest ze denken aan het verleden met haar moeder. Ze had dit nummer van haar geleerd. De noten mochten dan wel niet perfect zijn of wat dan ook. Ze kon het spelen terwijl ze zong. Het ging haar niet om de kleine foutjes die er misschien in zaten. Ze speelde het voor haar plezier. Er was hier nu niemand die haar zou dwingen te spelen. Micki stond op en was het nummer nog aan het neuriën en deed nog wat hout bij het vuur. ‘Wat doe je precies?’ had micki gezegd met interesse.

( lyrics van de nummer )
Spoiler:
 
Terug naar boven Go down
Yules

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 20 jaar
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... ma feb 25, 2013 8:15 am

Hij sorteerde de bessen op acurrate kennis en wist veel van planten, wat wilde je dan als je een ontwerper was. Je moest kennis hebben van de soorten en die kennis was hard achteruit gegaan tijdens de apocolypse die had plaatsgevonden. Hij was een pientere man en dat zorgde er voor dat hij vaak door mensen heen kon prikken zonder dat hij het zelf echt doorhad. Hij glimlachte en keek haar aan toen ze sprak. 'Oh nee, bied geen excuses aan...' sprak hij met een glimlach. 'Het is netjes. Maar voor mij niet nodig, en dat kon je zelf ook niet weten.' sprak hij kalm en keek haar aan met een vriendelijke blik. Hij ging zwijgzaam rechter zitten en keek haar aan toen ze daadwerkelijk een klein minikeyboard tevoorschijn toverde. Hij glimlachte. 'Proberen is de eerste stap naar succes...' sprak hij en glimlachte. 'Geen zorgen, ik heb geen kritische blik op muziek...' sprak hij met een vriendelijke ondertoon in zijn stem en kreeg toen ze begon een minder grote glimlach. Hij luisterde, gespannen en aandachtig naar haar zachte stem. Hij vond dat de muziek een trieste ondertoon had, de sfeer was vrij kalm maar wel ergens droevig. Hij keek haar aan, hoorde geen fouten al maakte ze die misschien wel. Hij ging wat naar achteren hangen en liet zijn handen naar achter steunen terwijl hij zijn blik zocht naar de sterrenlucht. Hij luisterde, aandachtig en geboeid door de onverklaarbare woorden. Japans, het was japans. Ofja, voormalig japans was het. Tegenwoordig was japan niet meer zo levendig als vroeger. Al was het net zoals in de voormalige wereld vast een grote brainport en was er veel kennis op te doen. Zijn ogen sloten zich. Hij kon geen betekenis bij de woorden voegen en ergens deerde het onverklaarbare hem even niets. De muziek draaide het nu om. Hij glimlachte toen ze opstond en rustig verder nëuride op de maat van het liedje dat ze net had gespeeld. 'Dat was prachtig...' sprak hij. Hij was slim en had een uitgebreid intellect, en kon vrij wel de wereldtalen zonder moeite spreken. Maar hij was geen allesweter, hij was niet in bezit van goddelijke kennis. Pff, alsof het uberhaupt bestond, iemand die alles wist. Zwijgzaam kwam hij overeind toen ze een vraag stelde. Zou hij vertellen over zijn onderzoek die hij volgde? Hij keek haar even nadenkend aan. 'Ik ben voornamelijk ontwerper van de buitenruimte. Er heeft veel chaos geheerst tijdens de oorlog. Steden zijn kapot en liggen vol lijken en er zijn voornamelijk veel mensen bezig met wederopbouw. Ik heb gestudeerd als ontwerper en heb nog een zijstudie gehad over natuur- en scheikunde. Het heeft me wat tijd gekost maar ik kan me nu volledig nuttig inzetten. Ik werk voornamelijk voor de stad hier. Een hoop parken zijn verwoest en dienen een nieuwe inrichting te krijgen. Daarbij zijn er een aantal plantensoorten kapot gegaan aan het virus. Ik ben bezig met een hybride soort te ontwikkelen uit de overlevende soorten, zodat de achteruitgang van het groen minder hard gaat. Daarnaast...' sprak hij terwijl hij even opzij keek naar de zee. 'Ben ik op zoek naar een medicijn voor het virus.' sprak hij. 'Het is nog steeds heersend en er vallen nog steeds zieke dieren en die zijn de dupe geworden van de mensen...' sprak hij. 'Het is misschien niet mijn taak, maar ik zal mijn kennis inzetten om de fout van de mens recht te zetten. Ik zal de de schade herstellen die de dieren hebben opgelopen. Daarna zal ik kijken naar een menselijke variant van het medicijn.' sprak hij met een zekere stem. 'Wij hebben veel kapot gemaakt met onze winning van forsiele brandstofffen, oorlogen en nog maar te zwijgen de grote hoeveelheid kennis. Het virus had nooit losgelaten mogen worden en ik wil alle onschuldige dieren en planten die niets met de mens te maken hebben een tweede kans bieden. Daarna zal ik kijken of de mensen te helpen zijn.' sprak hij kalm en keek haar aan. 'En mag ik vragen wat je zelf nog doet. Scholen zijn schaars tegenwoordig. Dus ik neem aan dat je of op school zit, of je op eigen benen moet staan...' sprak hij en keek haar aan. Hij dacht even na en zweeg even terwijl hij nadacht. Zijn hand ging naar zijn kin en hij keek even naar Micki met een bedenkelijke blik. 'Zeg Micki....' sprak hij vriendelijk toen. 'Heb je een plek om te overnachten?' sprak hij vriendelijk om na het antwoord verder te gaan.
Terug naar boven Go down
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... ma feb 25, 2013 8:50 am

Ze had het hout in het vuur neergelegd. “ als je wilt… kan ik je wel helpen onderzoeken…’ had ze hoopvol geantwoord. ‘Ik doe niet aan school meer… Heb het al afgerond… Mijn tante heeft me geholpen.’ Er klonk een kleine blijdschap in haar stem. ‘Ze heeft me ook veel geleerd waardoor ik het met het hoogste cijfer had gehaald… ‘ Micki was de bekers gaan omspoelen en de besjes in een zakje gedaan. “Zeg micki…. “ Hij sprak vriendelijk maar er klonk wat vragends in zijn stem. “Heb je een plek om te overnachten?” Micki lachte vrolijk naar hem. ‘ Natuurlijk heb ik dat!’ Ze pakte haar spullen en nam Yulus mee naar haar slaap plaats.

De grot was groot en er waren stenen die voor verschillende dingen gebruikt werden. ‘Deze is voor snijden van dingen…’ Liet het mes zien dat ze tussen de steen had gelegd. ‘Deze gebruik ik voor het maken van spullen. ‘ Liet een brede steen zien met een half vierkante steen ernaast. Ik ben bezig met emmers te maken… Maar het lukt niet zo heel erg… ‘Liet de takken zien die in elkaar gevlochten zaten. Bladeren erin maar je kon zo zien dat dit bleef lekken. Micki legde alles uit. Dit ben ik vanplan om als kast te gebuiken... maar... moet denk ik wel...'ze begon nadekend te denken en vervolgde even later. 'Water moet ik alleen wel van buiten pakken en binnen koken...' Ze legde nog andere dingen uit. Net zoals de slaap plekken. ‘Als je wilt mag je hier wel slapen… Er is toch genoeg ruimte. Ik bedoel maar… deze grot is te groot… Je mag als je wilt die hoek wel gebruiken voor je onderzoek… ik doe er niets mee…’ Ze keek Yulus vriendelijk aan. ‘Dus… wat zeg je ervan?’ Ze keek hem aan en glimlachte er vrolijk bij. Het was een lange tijd geleden dat ze visite had of een levend persoon was tegengekomen die ook nog clean was. Ze hoopte alleen erg dat ze niet ziek werd terwijl hij hier was… Ze haatte haar gezond altijd zo erg.

Ze liep naar buiten en moest even hoesten en liep terug naar binnen. wachtend op een antwoord.
Terug naar boven Go down
Yules

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 20 jaar
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... do feb 28, 2013 9:17 am

Zwijgzaam keek hij haar aan toen ze het vuur wat voedde met het hout. Hij keek haar aan met een serieuze blik toen ze het voorstelde. Hij wendde zijn blik naar de zon. 'Ik ben een betaald wetenschapper voor de huidige regering. Ik krijg een meer dan voldoende loon voor mijn werkzaamheden. Maar ik wordt in gezet omdat ik immuum ben voor het virus dat de wereld grijpt...' sprak hij en keek haar aan. 'Ik laat niet zomaar een willekeurig persoon deelnemen met het risico deze na enkele dagen te verliezen...' sprak hij tegen haar. Hij keek tevreden op toen ze opgewekt zei dat ze een plek had om te overnachten. Hij greep nog net zijn tas vast op het moment dat ze zijn arm vastpakte en hem meetrok in alle vrolijkheid. Hij glimlachte, wat was ze toch een wispelturig type. Hij vond het altijd wel leuk, je moest steeds alert zijn om niet in verwarring te raken. Maar zijn glimlach verdween na enkele minuten door het mulle zand gelopen te hebben als sneeuw voor de zon.

Met zijn mond half open liep hij wat verder de grot in. 'En dit....' stamelde hij met een zachte stem. Hij beet zijn kaken op elkaar en keek verbaasd naar Micki die opgewekt vertelde hoe ze als een gek overleefde. 'Emmers maken?' stamelde hij. 'Breek een raam in een winkel in en je kunt ze meenemen...' sprak hij haast hees en onverstaanbaar. Hij keek opzij naar Micki die druk bezig was met het uitleggen. En toen kwam het voorstel dat hij hier kon blijven overnachten. Hij zuchtte even en keek naar Micki. 'En dit is een overnachtingsplek...' sprak hij en keek haar aan. 'Wat dacht je van een warme kamer met een verwarming? En een groot keukenblok die werkt en waar je heerlijk eten kunt maken...' sprak hij en keek haar aan met een serieuze blik. 'Dit is geen leefruimte voor iemand van jou leeftijd, Micki...' sprak hij. 'Het is hier koud en je wordt er ongetwijfeld nog ziek door ook...' sprak zijn stem licht bezorgd. 'Wat zeg je er van dat je bij mij intrekt voor de komende tijd. Gewoon zodat je de tijd hebt om op je eigen benen te gaan staan. Al is dat niet een probleem als ik dit zo zie...' sprak hij en keek haar even aan. Hij ritste zijn tas open en haalde er een plastic boodschappentas uit. Hij gaf het aan haar en keek haar serieus aan. 'Pak de spullen in de je nodig hebt en ontmoet me bij het kampvuur wanneer je klaar bent. Ik wil dat je een fatsoenlijke overnachtingsplek hebt. Ik heb een drietal kamers teveel voor enkel mijzelf...' sprak hij en keek haar aan met een vriendelijke blik. 'Ik kan dus drie mensen een slaapplek gunnen...' sprak hij kalm en keek haar vriendelijk aan. Hij legde de tas neer bij de ingang en liep toen weg. Richting het kampvuur, hij zou haar weinig keus laten. Het meisje was waarschijnlijk gewend om in een veilige omgeving op te groeien. Hij wilde dat ze voorlopig veilig zou blijven totdat ze minstens achtien of zelfs twintig was. Zonder al te veel zorgen en problemen om te overleven.


[God Note] + Remission voor het aanbieden van een slaapplaats aan iemand anders
Terug naar boven Go down
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... do feb 28, 2013 11:23 am

‘En dit is een overnachtingsplek…’ Had hij haar geantwoord. ‘'Wat dacht je van een warme kamer met een verwarming? En een groot keukenblok die werkt en waar je heerlijk eten kunt maken...’ Hij keek Micki heel erg serieus aan. Micki keek hem met grote ogen aan. 'Dit is geen leefruimte voor iemand van jou leeftijd, Micki...' sprak hij. 'Het is hier koud en je wordt er ongetwijfeld nog ziek door ook...' sprak zijn stem licht bezorgd. 'Wat zeg je er van dat je bij mij intrekt voor de komende tijd. Gewoon zodat je de tijd hebt om op je eigen benen te gaan staan. Al is dat niet een probleem als ik dit zo zie...' sprak hij en keek me even aan.

Ze had nog steeds niet echt door… Hij leek wel verbaasd.. overrompeld… Maar wat wil je dan met een dode vader en moeder? En geen huis. Dacht micki bij haarzelf. Ik heb dit van een video game… Daarom wist ik dit soort dingen…Ze had een boodschappen tas in haar handen gekregen en orders om in te pakken. Micki had nog geen eens tijd gehad om iets erop terug te antwoorden… Ze keek naar de tas. ‘het is waar… Dit is niet echt… zoals je zegt leven… maar ik wil niet weer opnieuw opgesloten worden. Zou hij het eigenlijk weten van mijn gezondheid?’ Ze keek in de richting van Yules. Ze wist dat Yules haar nooit hier zou laten leven… Ze begon met pakken. ‘hmmm… heb ik nu alles?’ Ze keek naar de boodschappen tas. ‘Kam, Mes in de hoes, Riem, Zakjes, Mijn rugtas… yup… denk dat ik het wel heb…’ Ze liep richting het vuur naar Yules… ‘Je laat me toch nooit een keuze.’ Ze keek Yules vriendelijk aan, haar stem was rustig. Ze had besloten om met Yules mee te gaan. ‘klaar wanneer jij bent.’
Terug naar boven Go down
Yules

avatar


Character
Geslacht: Mannelijk
Leeftijd: 20 jaar
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... ma maa 04, 2013 8:26 am

Yules keek met wat verwijdde ogen naar de omgeving waarin Micki bleek te leven. Zijn ogen waren vol verbazing. Dit kon ze toch niet menen? Er waren zat huizen waar het veilig was om in te wonen, je gaat er toch niet in dit slecht geisolleerde plek wonen. Hij wist natuurlijk niet of ze immuum was voor het ziektebeeld wat vele van het virus hadden. Was het wel zo slim om haar mee te nemen? De kelder was zoiezo verboden terrein, daar kwam ze niet zomaar. Niet voor hij bevestigd had dat ze immuum was voor het virus. Hij gaf haar de winkeltas en gaf haar de opdracht om haar spullen te verzamelen en liep toen richting het vuur terug. Hij zuchtte even en keek naar de sterren. Het was een heldere nacht, eentje met een heldere maan aan de lucht. Sinds het virus was verspreid leek de lucht onheilspellend maar langzaam leek het weer wat beter te worden. Hij glimlachte zacht. 'Er is hoop...' sprak hij zacht. 'En dat houdt ons mensen sterk...' vervolgde hij. Hij keek opzij toen hij voetstappen door het zand hoorde. 'Micki....' sprak hij toen met een vriendelijke stem. 'Ik gaf je de opdracht, maar ik wil niet dat je je gebonden voelt...' sprak hij. 'Je hebt geen regels in mijn huis, zolang het maar netjes blijft.' sprak hij. 'Verder ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt.' kwamen zijn woorden er vriendelijk uit. Hij wilde haar niets opleggen. Zo min mogelijk regels vond hij het belangrijkst. Zolang zijn huis maar op orde bleef. Zwijgzaam liep hij naar haar toe en legde zijn hand op de kruin van haar hoofd. 'Dus als je het zeker weet kunnen we gaan...' sprak hij en glimlachte vriendelijk. Hij glimlachte ter bevestiging en draaide zich toen langzaam om in de richting van de stad. Een prachtig uitzicht was het wel vanuit het strand. Je kon er een aantal markante gebouwen opmerken. Hij glimlachte lichtjes en draaide zijn hoofd over zijn schouder en keek naar Micki. 'Ga je mee?' sprak hij vriendelijk om haar de laatste keuze te geven.

- short one, sorry -

Terug naar boven Go down
Micki

avatar


Character
Geslacht: Vrouwelijk
Leeftijd: 15
Remission: Neutral

BerichtOnderwerp: Re: Long last... di maa 05, 2013 8:18 pm

Micki had haar spullen bij elkaar gepakt. 'Er is hoop...' sprak hij zacht. 'En dat houdt ons mensen sterk...' vervolgde hij. Hij keek opzij toen hij voetstappen door het zand hoorde. 'Micki....' sprak hij toen met een vriendelijke stem. 'Ik gaf je de opdracht, maar ik wil niet dat je je gebonden voelt...' sprak hij. 'Je hebt geen regels in mijn huis, zolang het maar netjes blijft.' sprak hij. 'Verder ben je vrij om te gaan en staan waar je wilt.' kwamen zijn woorden er vriendelijk uit.

Ik wil graag mee.. Ideaal leven is het hier niet… Maar ik ben bang voor die mensen in de stad… wat nou als zij de virus hebben… wat nou als ik me niet kan verdedigen daar. Ik ben niet sterk of wat dan ook… Daarom had ik me eigenlijk naar hier afgezonderd… ook van wegen het virus dat er kennelijk is. ‘ Ze keek hem even aan en voordat zijn vraag zijn mond uit kwam rollen sprak ze weer verder. ‘Ik weet niet of ik vatbaar ben… ‘ Ze deed de spullen goed in har tas waardoor de tas even verdeeld werd en boog nog vriendelijk voor Yules. ‘Dankje voor het aanbod. Ik ga graag mee.’ Even leken haar ogen afwezig. ‘was dit wel slim van me? Straks word ik nog ziek waar hij bij is… wat moet hij dan wel niet van me denken?’ Ze deed voorzichtig wat water over het vuur zodat het uit ging en had er nog wat zand overheen gelegd en keek Yules weer aan. Dit keer waren haar ogen iets meer aanwezig. ‘Moet ik het hem vertellen… of niet… ‘ Twijfels bleven bij haar.

( mijn stukje dan, volgende is langer!
Terug naar boven Go down
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Long last...

Terug naar boven Go down

Long last...

Vorige onderwerp Volgende onderwerp Terug naar boven
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Perished :: Harena beach-